Archive for Febreiro 2013

Do Romanticismo no cine, de Nietzsche e doutros

Febreiro 3, 2013

Calipso: […] Devi rompere una volta il destino, devi uscire di strada, e lasciarti affondare nel tempo …
Odisseo: Non sono immortale.
Calipso: Lo sarai, se mi ascolti. Che cos’è vita eterna se non questo accettare l’istante che viene e l’istante che va? L’ebbrezza, il piacere, la morte non hanno altro scopo. Cos’è stato finora il tuo errare inquieto?

(Calipso: […] Debes romper umha vez o destino, debes saír do caminho, e deixarte afundir no tempo …
Odiseo: Non son inmortal.
Calipso: O serás, se me escoitas. Que é a vida eterna senón este aceptar o instante que ven e o instante que vai? A ebriedade, o pracer, a morte non tenhen outro propósito. Que foi até agora o teu errar inquedo?)

L’isola, Dialoghi con Leucò, Cesare Pavese

Inda que o Romanticismo é un movemento estético de comezos do século XIX que ten a súa orixe filosófica en Rousseau, na arte que o precedía no século XVIII -autoproclamada de inspiración clásica- xa podíamos reconhecer certos aires. Por exemplo na música neoclásica, dende algún filho de J. S. Bach coma K. P. E. Bach até Beethoven pasando por Haydn e Mozart as creacións pertencentes ao Sturm und Drung xa nos removen a ánima como o farán posteriormente as obras plenamente románticas de Schubert ou Schumann. E se en música falamos de Beethoven, en literatura temos a Goethe, e en lugar de Schubert e Schumann a Hölderlin e Novalis. Mais este movemento, que en música tivo un longo desenvolvemento en distintas formas (Brahms, Wagner, nacionalistas), tamén tivo consecuencias que xurdiron ben coma continuacións ou ben coma reaccións. Pois, por notar algúns nomes concretos, en filosofía Nietzsche foi un postromántico, en música o foi Mahler, en literatura dende Baudelaire e os demais simbolistas até esteticistas e decadentistas coma Oscar Wilde, Joris Karl Huysmans, Gabrielle d’Annunzio, Walter Pater e outros coma Walt Whitman, pasando polos parnasianos, e en pintura, relacionados cos esteticistas foron os prerrafaelitas. No fondo as vangardas do século XX son tamén unha reacción ao Romanticismo que representa o tradicional. (more…)