Dos canons literarios

O home é un animal clasificador por natureza, en tanto que ser intelixente, quizais porque a actividade máis natural e primaria da intelixencia é clasificar, ordenar. E dentro do universo das clasificacións, unha das ferramentas máis empregadas é a lista. Sobre estes temas tense escrito moito, entre outros autores Georges Perec e Umberto Eco. Pero como indico no nome da entrada, o seu tema son unhas listas ben concretas, as dos libros de referencia, aqueles que non deberían ser esquecidos xamais, os canons literarios.

De libros, de literatura, de lectura, de bibliotecas, como temas abstractos e en xeral lévase escrito moito. Algúns dos autores máis prolíficos nestes submundos, ademais do propio Umberto Eco, son Jorge Luis Borges e o seu principal lector de cando cego, Alberto Manguel. Tamén hai diversos filmes entorno a este mundo, acerca dalgúns dos cales escribín neste post anterior do blogue. No mesmo comento un libro de Jordi Llovet. Pero ía falar de canons literarios fundamentais, e o canon de Llovet estaría formado pola Ilíada e a Odisea de Homero, a Biblia, a Divina Comedia de Dante, o teatro de Shakespeare e o Don Quijote de la Mancha de Cervantes. Nesa entrada nomeaba tamén a Flaubert, do que o mesmo Llovet é un gran seguidor. Nas súas cartas, Flaubert recomenda a diversos autores; de La Fontaine e de Victor Hugo di que son os clásicos franceses na materia de verso, mentres que na prosaica suxire a Rabelais, La Bruyère e Montaigne. Das Moralia de Plutarco di que son un pozo de erudición e pensamentos e tampouco se esquece de Shakespeare, Goethe e autores gregos e romanos como Homero, Petronio, Plauto ou Apuleyo. Outro canon, o máis conhecido, é o libro clásico de Harold Bloom O canon occidental, pero non vou a comentalo xa que non o lín. Case ao remate, acudirei ao capítulo 1 do libro XII das Memorias de Ultratumba de Chateaubriand, onde este fai unha grande loanza de Shakespeare, con tradución parcial incluída do fermoso soneto LXXI. Tamén mostra a súa admiración por John Milton e polo Michelangelo poeta, e afirma: “Shakespeare está entre os cinco ou seis escritores que son suficientes ás necesidades e o alimento do pensamento; eses xenios nai semelhan ter dado a luz e aleitado a tódolos demais. Homero fecundou a antigüidade: Ésquilo, Sófocles, Eurípides, Aristófanes, Horacio, Virxilio son os seus filhos. Dante xerou a Italia moderna, dende Petrarca até o Tasso. Rabelais creou as letras francesas; Montaigne, La Fontaine, Molière, son descendencia súa. Inglaterra é toda Shakespeare, e, ata en estes derradeiros tempos, el prestou a súa lingua a Byron, o seu diálogo a Walter Scott.”
Observamos que Shakespeare parece un autor unanimemente considerado dos máis grandes sen dúbida. Pois ben, o novelista irlandés James Joyce consideraba a Henrik Ibsen un dramaturgo moi superior a Shakespeare.

Advertisements

Etiquetas: ,

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s


%d bloggers like this: