Impulso – Etimoloxía

Segundo a máis interesante das acepcións do Estraviz para o que me interesa, “desejo, pensamento ou motivo afectivo que move a fazer ou nom subitamente uma cousa sem controlo da vontade”. É umha força, é um estímulo.
Procede do latín, impulsus, participio perfecto pasivo de impellere, composto da partícula in e de pèllere, que observamos tamén orixina o termo repelir, que é votar fora, alonjar, mais ao tempo é vencer.

A persoa impulsiva déixase levar impulsivamente polos impulsos impulsores. O impulso nom é outra cousa que um im-pulso, umha bategada interna e tamén um símbolo de vitalidade (de vida). Siegfried móvese esencialmente por impulsos. Se a emoción é o sentimento do que se percebe, o impulso é o do que se emite.

Advertisements

Etiquetas:

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s


%d bloggers like this: