Archive for the ‘Base’ Category

O clasicismo do máis alto nivel xunto a Caronte

Agosto 14, 2015

Este 2015 d.C. é ano non grato para o clasicismo, pois xa levan falecido 3 dos máis destacados estudosos do mundo clásico, especialistas na Grecia Antiga.

O primeiro, o 29 de xaneiro, Carles Miralles, catedrático de filoloxía grega na UB, de cuxas didácticas explicacións en torno ao mundo grego e acerca da Ilíada puiden gozar durante horas que foron escasas en demasía.

Logo deste, faleceu o especialista na(s) relixión(s) grega(s) Walter Burkert o 11 de marzo. A súa obra é referencia absoluta no tema xunto ás de outros grandes coma Levi-Strauss, Vernant, Dumézil ou Detienne, máis alá de que sexa adscrito a unha ou outra corrente -funcionalistas fronte a estruturalistas, ou os que conceden maior importancia a fontes arqueolóxicas fronte aos que lha dan ás filolóxicas-.

O último en ser requirido por Hades e Perséfone foi o gran Martin L. West, o pasado 13 de xulho, especialista nas grandes obras da primeira literatura grega e reconhecido e policitado polos seus estudos de referencia de textos de Hesíodo e Homero e polos súas investigacións en torno aos ritmos e á música na Grecia arcaica. Tanto el coma Burkert tamén estudaron as conexións da cultura grega coas culturas orientais, que conforman parte esencial da súa orixe e desenvolvemento.

Advertisements

Acerca de Le Mépris (1963, Jean-Luc Godard)

Maio 24, 2014

Dúas presentacións moi valiosas feitas na Filmoteca de Catalunya

JLGodard di(t) “A-3Dieu”

Maio 19, 2014

ADIEU AU LANGAGE
(AH DIEUX OH LANGAGE)

A rodaxe
J-L GODARD 3D

O trailer

O resumo
Adieu au langage - rèsumé - Jean-Luc Godard
o asunto é simple
umha mulher casada e um home solteiro encóntranse
ámanse, dispútanse, os golpes choven
un can erra entre a cidade e o campo
as estacións pasan
o home e a mulher reencóntranse
o can atópase (a si mesmo) entre eles
o outro está no un
o un está no outro
e son as tres persoas
o antigo marido fai escachar todo
un segundo filme comeza
o mesmo que o primeiro
e inda non
da especie humana un pasa á metáfora
isto rematará polos ladridos
e os gritos de bebé
Jean-Luc Godard

A opinión
Puxen un 10 a Adieu au langage de Godard no Poll de críticos. Hai obras que están máis alá dos nosos xogos.” (“He possat un 10 a a Adieu au langage de Godard en el Poll de crítics. Hi ha obres que estan més enllà dels nostres jocs.“, Angel Quintana)
O título di ‘Adieu’, mais Jean-Luc Godard di ola cunha estimulante e xoguetona meditación sobre o estado do mundo e as posibilidades da imaxe.” (“The title says ‘Goodbye,’ but Jean-Luc Godard says hello with a stimulating and playful meditation on the state of the world and the possibilities of the image.“, Scott Foundas)
O tempo non pasa por el. Godard atravesa o tempo.” (“[…] el tiempo no pasa por él. Godard atraviesa el tiempo.“, Carlos F. Heredero)

A parodia do trailer

L’adieu au Festival de Cannes de Jean-Luc Godard

A entrevista

Vídeo-fonte da RTS.ch

A tradución
Feita por Aguinaldo Fructuoso para o blogue Acto de primavera
Xornalista: Jean-Luc Godard, bo día.
Jean-Luc Godard: Bo día.
X: En Cannes moitos comentan: Jean-Luc, ven! Que o que contesta?
JLG: Mais… non. Non, porque xa fun.
X: Se veñen buscalo aquí, aquí á porta, chegan en coche…
JLG: Non, espero que non… hehe.
X: Hehe. E eu trato de convencelo…
JLG: Non…
X: Que é o que fai falla para convencelo?
JLG: Mais, nada. Nada. Non hai máis que mirar o filme e…, dicir que se lle parece que está ben, pois… dicir que lle parece que está ben. E iso é todo.
X: A Palma, se lla traen aquí, aceptaraa de todos os xeitos.
JLG: Mmmm. Por espírito de contradición gustaríame máis que non haxa ningún premio. Que non se vexan obrigados a conceder un premio menor, “polo conxunto da súa carreira” ou cousas así, que hoxe considero despectivo. Mais, é…
X: Un premio polo conxunto da súa carreira, alí [sinala coa man] na cociña.
JLG: Mais xa mos deron. Cinco ou seis. Xa me deron cinco ou seis. Concedéronme incluso un Oscar, e cando o meu asesor fiscal mirouno díxome: Poderías regalarmo? Pois claro, díxenlle. Hehehe.
X: Hehehe.
JLG: Pois claro.
X: Quere decir que a Palma podería tamén regalala.
JLG: Pois claro. Penso que noutras épocas, hai trinta ou corenta anos, agardaba gañar a Palma, e ser…
X: Gustaríalle gañar a Palma daquela?
JLG: Naquela época si, porque ser… mais teríame prexudicado, seguro, e estou contento de evitar ese prexuízo hoxe.
X: Vostede ten orixes burgueses, como recordaba hai un intre, en calquera caso maternos: familia nobre de banqueiros, protestantes… Afectoulle isto, axudárono as súas orixes?
JLG: [Logo de acender con calma, como pensando ao mesmo tempo, o cigarro] Debo… Si… que había de calquera maneira… Ben, un ámbito estrito… ir á escola os domingos…
X: Unha educación, unha moi boa educación.
JLG: Boa e mala educación, pero había algo que… que eu mesmo, son máis libre hoxe, e que algunhas veces algúns aspectos da xuventude considéroos menos libres do que eu era nesa ausencia de liberdade daquela época.
X: Hai demasiada liberdade hoxe? É iso?
JLG: Mmmm… está neles, están un pouco perdidos. Cando tes un iPhone [sácao do bolso], estás só, e como estás só tes necesidade do outro, mais non hai ningún can entre os dous que corra de un a outro. SMS. Sabe o que quere dicir?
X: Mmmm. Mensaxe curto.
JLG: Non. Quere dicir: Save My Soul.
X: Vostede dixo algunha vez: “Eu son un xenio!”
JLG: Non, nunca …
X: Cando se é tan diferente dos outros, falabamos da mesma opinión, vostede ten unha marca de fábrica tan particular, cando se é tan diferente algunhas veces dise: “Eu son un xenio”. Non, si?
JLG: Non, diría… eu son o que se denomina na ciencia un autista de alto nivel. Mais eu prefiro dicir un autista das cune.., das cun…, dunha cuneta. Así é. [Aquí JLG xoga coa fonética de “haut niveau” e “caniveau”].
X: Cando vostede morra, o máis tarde posible, haberá …
JLG: Non, non necesariamente o máis tarde posible. Non.
X: Bon, vostede non ten présa.
JLG: Mmmm. Non estou ansioso de… de continuar á forza. Se enfermo, non teño ningunha gana de que me paseen nunha carretilla ou nunha… Non, de ningunha maneira.
X: Vostede vive nun país, Suíza, onde o suicidio asistido gañou moito terreo. Podería vostede recorrer a iso?
JLG: Si. Se… de momento é aínda moi difícil. Recentemente Europa condenou a Suíza en relación cunha muller que non tiña nada pero quería desaparecer. E os médicos dixeron: non, é necesario que vostede sufra de algo. Mentres que as normas europeas autorizan iso. Eu comento con frecuencia co meu médico, meu avogado: se chego a pedirvos barbitur…, non sei como se chama, ou morfina ou algo así… daríanmo? Non tiven, aínda, unha resposta fa…
X: Que lle di o médico?
JLG: …favorable.
X: Hehehe.
JLG: Hehehe.
X: Aos que non lles gusta, din: Godard burlase de nós. Despois de… cantos decenios? Bastantes? Divírtelle, gústalle, amólalle?
JLG: Si, a min gústanme as refregas, ou o que se chamaba antes a… a disputa. Cando estaba nos scouts en Nyon o meu alcume era, como se di? meu tótem ou non sei que, era “pardal pelexón”. Si, está moi ben. Si.
X: Contradicir sempre. Creo que era Valéry que dicía “pensar contra”.
JLG: Así é, pensar contra. Contradición. Unha dicción contra. Outra dicción.
X: Súa muller Anne-Marie dicía que na súa tumba habería que poñer: Ao contrario.
JLG: Ao contrario, si.
X: Grazas Jean-Luc Godard.
JLG: Grazas a vostede.

Lettre filmée de Jean-Luc GODARD à Gilles JACOB et Thierry FREMAUXA

Jean-Luc Godard Explains Why He Skipped Cannes

A outra entrevista

Gabriel García Márquez (06/03/1927 – 17/04/2014)

Abril 18, 2014

Na morte do escritor colombiano, que herdeiro literario de William Faulkner construíu o realismo máxico como autor de obras mestras entre as que destacan Cien años de soledad, Crónica de una muerte anunciada ou El amor en los tiempos del cólera.

JLG : entre-Vistando a GODARD

Marzo 27, 2014

Alain Resnais (03/06/1922-01/03/2014)

Marzo 2, 2014

No día da morte deste mestre, un dos máis grandes directores de cine, recordamos un dos comezos máis poéticos pra un filme, Hiroshima Mon Amour, umha das obras máis misteriosas deste arte, L’année dernière à Marienbad, e a incrible mestura entre experimentación digna dun Godard e lixeireza propia dun Rohmer, presente por exemplo na fascinante Smoking/No Smoking; recordamos umha carreira paralela á de Agnès Varda e á da Nouvelle Vague; e recordamos umha delicatessen xa mencionada neste blogue, o seu fabuloso corto Toute la mémoire du monde.

Alain Resnais

Claudio Abbado (26/06/1933 – 20/01/2014)

Xaneiro 20, 2014

Ben merece umha homenaxe este director de orquesta italiano ao cal eu e estou seguro que boa parte da minha xeración e de moitas pasadas debémoslhe en grande medida o noso oído musical, a nosa percepción no campo da música clásica ou culta. Un dos máis grandes, un gran clásico da interpretación do século XX e comezos do XXI. Vivo para sempre a través das súas versións e da súa labor.

Joan Fontaine (22/10/1917 – 15/12/2013)

Decembro 16, 2013

Outra morte doutra inesquecíbel, unha desconhecida que foi Jane Eyre e máis musa de Hitchcock.
joan_fontaine-Jane Eyre

Lou Reed (02/03/1942 – 27/10/2013)

Outubro 27, 2013

72-velvet_underground

Homenaxe a Barbara Buchholz

Outubro 12, 2013

Hoxe decateime, con bastante atraso, do falecemento por un cancro de Barbara Buchholz, compositora e intérprete de theremin, o día 4 de abril de 2012.

Sempre gardarei un entrañable recordo de estar nun espectáculo seu cun fondo visual preparado pola artista rusa Olga Kumeger, no festival Músicas de Europa- Castillo de Ainsa, en agosto de 2004, do cal espero dixitalizar algún día a gravación que fixen e que conservo en formato VHS.

Polo de agora, a modo de homenaxe, déixovos co seguinte vídeo:

Na morte de Margaret Thatcher

Abril 11, 2013

As palabras do cineasta Ken Loach, un dos máximos exponhentes do cine social de protesta británico, aparecidas en The Guardian:

“Margaret Thatcher was the most divisive and destructive Prime Minister of modern times.

Mass unemployment, factory closures, communities destroyed — this is her legacy. She was a fighter and her enemy was the British working class. Her victories were aided by the politically corrupt leaders of the Labour Party and of many Trades Unions. It is because of policies begun by her that we are in this mess today.

Other prime ministers have followed her path, notably Tony Blair. She was the organ grinder, he was the monkey.

Remember she called Mandela a terrorist and took tea with the torturer and murderer Pinochet.

How should we honour her? Let’s privatise her funeral. Put it out to competitive tender and accept the cheapest bid. It’s what she’d have wanted.”

Cartridge Music, de John Cage, en Barcelona

Outubro 12, 2012

Con motivo das conmemoracións polos 100 anos do nacemento do compositor estadounidense John Cage, onte foi interpretada (por vez 1ª en todo o Estado espanhol) a peza Cartridge Music, no espazo Arts Santa Mònica, situado ao final do famoso paseo d’As Ramblas de Barcelona. Ideada en 1960, o seu nome fai referencia aos cartuchos que sostinhan as agullas nos gramófonos daquela época, e nos que nesta obra se insiren obxectos diversos dos que xorde o son.

O taboleiro no que foi interpretada ‘Cartridge Music’. Fotografía de Albert Murillo.

Catro follas transparentes, sobre as que hai debuxados puntos ou linhas e que hai que sobrepór sobre unha serie de follas opacas nas que están representadas figuras irregulares, marcan indicacións temporais e de organización aos intérpretes, pero estes tenhen umha certa liberdade pra decidir os sons que tocan. Amais as follas colócanse umhas sobre outras de forma aleatoria -a elección do músico- sempre baixo unhas instrucións (e.g.: ten que haber polo menos 3 interseccións entre os puntos e a linha descontinua). Por iso, neste caso máis que nunca os intérpretes son creadores ao tempo e por tanto artistas no sentido máis estrito do concepto.


Os artistas foron Alfredo Costa Monteiro, Ferran Fages, Juan Matos Capote, Lali Barrière, e Nuno Rebelo.

Lali Barrière e outros dos artistas interpretando ‘Cartridge Music’. Fotografía de Mila Rodríguez.


Finalmente deixo o programa desta e outras actividades, no que atoparedes máis información:PROGRAMA-JOHN CAGE-Sons en llibertat-CAT

Cando a intelectualidade perde aos seus espadachíns.

Outubro 1, 2012

Son xente conhecedora da Historia e na maioría dos casos comprometida na política; son xente sabia, coa que se pode estar máis ou menos dacordo. En 2005 falecía o republicán espanhol Eduardo Haro Tecglen. En 2008 o historiador británico Christopher Hibbert. En 2012 xa levan falecido o director de cine grego Theo Angelopoulos (24 de xaneiro), o filósofo marxista catalán Francisco Fernández Buey (25 de agosto), o crítico de arte australiano Robert Hughes (6 de agosto), o escritor demócrata estadounidense Gore Vidal (31 de xullo), e finalmente -hoxe- o historiador marxista británico Eric Hobsbawm, entre outros. É entón este un curso no que parece que nos quedemos orfos daqueles que podían levarnos na dirección correcta. Pero que caso se lle fai hoxe en día á intelectualidade?

Actualizado a 1 de novembro de 2012 (p.C.), día no que faleceu Agustín García Calvo, filósofo e filólogo e poeta, tan brillante coma excéntrico, de quen quero destacar aquí que fixo umha máis que memorable ediçao em castelám dos fragmentos de Heraclito (Razón Común).

Na morte de Dietrich Fischer-Dieskau

Maio 18, 2012

4 meses despois de caermos na conta da morte de Gustav Leonhardt, o que foi seguramente o maior clavecinista e representante do movemento historicista do século XX, agora tremamos ante a de quen probablemente foi o maior cantante da pasada centuria e por tanto outra das maiores figuras da música na mesma, o citado Fischer-Dieskau. Figura cuxas interpretacións dos lieder de Schubert e Mahler son xeralmente insuperábeis, será recordada por estas, en particular pola integral liederística de Schubert acompanhado ó piano por Gerald Moore. Así mesmo, están entre os cumios da interpretación vocal as súas versións dos ciclos de lieder mahleriáns “Lieder eines fahrenden Gesellen” e “Kindertotenlieder“. Serán recordadas tamén as súas interpretacións de lieder de Beethoven, Brahms, Schumann, Richard Strauss e, inda que non tanto, nós tamén sabemos que interpretou lieder de Nietzsche. E non podemos esquecernos dos seus papeis operísticos. Dende Mozart ata Richard Strauss, atravesando por Gluck, Verdi e Wagner, son algúns dos compositores que crearon óperas nas que destacou o barítono xermano. Tamén foron notábeis as súas interpretacións dalgunhas obras de Haydn e Bach.

http://www.nytimes.com/2012/05/19/arts/music/dietrich-fischer-dieskau-german-baritone-dies-at-86.html?src=me&ref=general

http://www.nytimes.com/2012/05/19/arts/music/dietrich-fischer-dieskaus-incomparable-voice.html?smid=tw-nytimes&seid=auto

AZAWAD, ESTADO INDEPENDENTE XA!

Abril 6, 2012

Liberdade para o territorio tuareg.

http://www.mnlamov.net/component/content/article/169-declaration-dindependance-de-lazawad.html

Tamén declaro, que igual que defendo a liberdade para o territorio tuareg, estou en contra da intromisión islámica no mesmo e de que haxa vía libre para islamismo radical nalgunha das súas formas varias, como a xaría (lei islámica) ou o terrorismo (en forma de práctica [raptos, atentados, etc.] ou de adestramentos).

J Godard, L Godard, G Godard

Marzo 31, 2012

http://cinemagodardcinema.wordpress.com/

http://cri-image.univ-paris1.fr/celine/celinegodard.html

http://rayuela-digital.blogspot.com.es/2012/06/jean-luc-godard-film-socialisme.html

http://www.intermedio.net/web/index.html (algúns dos filmes máis importantes de Godard están distribuidos en España por Intermedio, que amais ten editado algún libro do autor; no seu blog tamén hai posts sobre o director francés como este)

Jean-Luc Godard entrevistado por Serge Daney en 1980.

http://www.acuartaparede.com/godard-explicado-os-apaticos/

http://www.acuartaparede.com/a-critica-logra-que-os-filmes-deixen-pegada/

Godardloop: Visual Motifs in the Films of Jean-Luc Godard.

Jean-Luc Godard, sur les droits d’auteurs.

Jean-Luc Godard’s Eric Rohmer tribute – 2010

Falece Tonino Guerra

Marzo 21, 2012

Un dos guionistas italianos fundamentais da historia do cine, colaborando entre doutros cos italianos Federico Fellini, Luchino Visconti, os irmáns Taviani, Vittorio de Sica, Marco Bellocchio, Giuseppe de Santis, Francesco Rosi e sobre todo traballando en tódolos filmes importantes de Antonioni, mais tamén con directores estranxeiros coma Theo Angelopoulos ou Andrei Tarkovski. Morreu hoxe na provincia italiana de Rimini os 92 anos de idade. Outro mito que vai ocupar o seu lugar no Olimpo do cine como arte.

Misión a China. Czartoryski-Golovkin-Potocki

Febreiro 12, 2012

Nos primeiros anos do século XIX Adam Jercy Czartoryski chegou a ter poderes de ministro de asuntos exteriores ruso para o tsar Alexandre I de Rusia. En parte, debido ó crecemento do Imperio Napoleónico en Europa, Czartoryski preparou unha misión a China co dobre obxectivo de expansión comercial e de conquistas asiáticas, vía acordos cos chinos.

O encargado desta misión diplomática sería o Conde Yuri Alexándrovich Golovkin. Por iso aparece nomeada como misión Golovkin, expedición Golovkin e/ou tamén embaixada Golovkin. Jan Potocki, o conde polaco e intelectual ilustrado autor d’O manuscrito atopado en Zaragoza, foi designado xefe da delegación científica desta embaixada, do que se decata en maio de 1805. En xunho dese ano parte a expedición. (more…)

Morreu Gustav Leonhardt

Xaneiro 18, 2012

Un dos máis grandes músicos dos últimos tempos e quizáis o millor intérprete de J. S. Bach, faleceu o pasado luns 16 de xaneiro de 2012. Deixo un link da noticia: Muere Gustav Leonhardt

e un vídeo coa súa última interpretación en vivo:

 

Escena de caza

Xaneiro 15, 2012

Deixo unha peza de música acusmática moi suxestiva, chamada “Hunting scene”. Mais debo antes agradecer a organización por parte da Orquestra do Caos (e do CCCB) dun festival coma o Zeppelin, no que se difunde este tipo de música experimental orixinada nos traballos de Pierre Schaeffer, sendo na última edición do mesmo, o Zeppelin 2011, fai pouco máis dun mes, cando descubrín a obra en cuestión.

A autora é Tatjana Böhme-Mehner. Podemos comezar pola descrición da obra nos seus termos:
“Nearly everybody knows the classical hunting scene from paintings of the baroque era. That is the kind of hunting scene we are looking at. There are people in uniform, dogs, wind instruments, trees and a lot of things more to be discovered. Not very peaceful at all — and since time passes while we are looking at the picture, the scene develops the character of a surrealist “Cinéma pour les Oreilles”. The hunt is a ritual — and while observing an image of it, we observe the same procedure several times, which of course never will be the same. Hunting Scene is a “Cinéma pour les oreilles” based on simple sampling techniques featuring in some parts minimalism and anecdotal thinking. All the samples are taken from quite peaceful situations — no animal was killed or hunted for the recording. But as you see, in matters of sound the barriers between military, sport, folk-tradition, traffic and so on are not that tall. Hunting means running.”
Procurarei ilustrala proximamente.
Tanto o enlace do ficheiro da obra como a descrición os recollo dos ficheiros da web http://cec.sonus.ca/

Tamén suxiro o filme “Kind Hearts and Coronets” no que se mira algunha escena deste tipo, e no que Alec Guinness interpreta ata 8 roles distintos, magnífica comedia negra británica.