Posts Tagged ‘Arte contemporánea’

Tal día coma hoxe, 8 de agosto…

Agosto 8, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • morría en 1950 en Moscova o compositor Nikolái Yakovlevich Miaskovsky.

Tal día coma hoxe, 12 de xunho…

Xuño 12, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • morría en 2006 o compositor György Ligeti.

Acerca de Le Mépris (1963, Jean-Luc Godard)

Maio 24, 2014

Dúas presentacións moi valiosas feitas na Filmoteca de Catalunya

JLGodard di(t) “A-3Dieu”

Maio 19, 2014

ADIEU AU LANGAGE
(AH DIEUX OH LANGAGE)

A rodaxe
J-L GODARD 3D

O trailer

O resumo
Adieu au langage - rèsumé - Jean-Luc Godard
o asunto é simple
umha mulher casada e um home solteiro encóntranse
ámanse, dispútanse, os golpes choven
un can erra entre a cidade e o campo
as estacións pasan
o home e a mulher reencóntranse
o can atópase (a si mesmo) entre eles
o outro está no un
o un está no outro
e son as tres persoas
o antigo marido fai escachar todo
un segundo filme comeza
o mesmo que o primeiro
e inda non
da especie humana un pasa á metáfora
isto rematará polos ladridos
e os gritos de bebé
Jean-Luc Godard

A opinión
Puxen un 10 a Adieu au langage de Godard no Poll de críticos. Hai obras que están máis alá dos nosos xogos.” (“He possat un 10 a a Adieu au langage de Godard en el Poll de crítics. Hi ha obres que estan més enllà dels nostres jocs.“, Angel Quintana)
O título di ‘Adieu’, mais Jean-Luc Godard di ola cunha estimulante e xoguetona meditación sobre o estado do mundo e as posibilidades da imaxe.” (“The title says ‘Goodbye,’ but Jean-Luc Godard says hello with a stimulating and playful meditation on the state of the world and the possibilities of the image.“, Scott Foundas)
O tempo non pasa por el. Godard atravesa o tempo.” (“[…] el tiempo no pasa por él. Godard atraviesa el tiempo.“, Carlos F. Heredero)

A parodia do trailer

L’adieu au Festival de Cannes de Jean-Luc Godard

A entrevista

Vídeo-fonte da RTS.ch

A tradución
Feita por Aguinaldo Fructuoso para o blogue Acto de primavera
Xornalista: Jean-Luc Godard, bo día.
Jean-Luc Godard: Bo día.
X: En Cannes moitos comentan: Jean-Luc, ven! Que o que contesta?
JLG: Mais… non. Non, porque xa fun.
X: Se veñen buscalo aquí, aquí á porta, chegan en coche…
JLG: Non, espero que non… hehe.
X: Hehe. E eu trato de convencelo…
JLG: Non…
X: Que é o que fai falla para convencelo?
JLG: Mais, nada. Nada. Non hai máis que mirar o filme e…, dicir que se lle parece que está ben, pois… dicir que lle parece que está ben. E iso é todo.
X: A Palma, se lla traen aquí, aceptaraa de todos os xeitos.
JLG: Mmmm. Por espírito de contradición gustaríame máis que non haxa ningún premio. Que non se vexan obrigados a conceder un premio menor, “polo conxunto da súa carreira” ou cousas así, que hoxe considero despectivo. Mais, é…
X: Un premio polo conxunto da súa carreira, alí [sinala coa man] na cociña.
JLG: Mais xa mos deron. Cinco ou seis. Xa me deron cinco ou seis. Concedéronme incluso un Oscar, e cando o meu asesor fiscal mirouno díxome: Poderías regalarmo? Pois claro, díxenlle. Hehehe.
X: Hehehe.
JLG: Pois claro.
X: Quere decir que a Palma podería tamén regalala.
JLG: Pois claro. Penso que noutras épocas, hai trinta ou corenta anos, agardaba gañar a Palma, e ser…
X: Gustaríalle gañar a Palma daquela?
JLG: Naquela época si, porque ser… mais teríame prexudicado, seguro, e estou contento de evitar ese prexuízo hoxe.
X: Vostede ten orixes burgueses, como recordaba hai un intre, en calquera caso maternos: familia nobre de banqueiros, protestantes… Afectoulle isto, axudárono as súas orixes?
JLG: [Logo de acender con calma, como pensando ao mesmo tempo, o cigarro] Debo… Si… que había de calquera maneira… Ben, un ámbito estrito… ir á escola os domingos…
X: Unha educación, unha moi boa educación.
JLG: Boa e mala educación, pero había algo que… que eu mesmo, son máis libre hoxe, e que algunhas veces algúns aspectos da xuventude considéroos menos libres do que eu era nesa ausencia de liberdade daquela época.
X: Hai demasiada liberdade hoxe? É iso?
JLG: Mmmm… está neles, están un pouco perdidos. Cando tes un iPhone [sácao do bolso], estás só, e como estás só tes necesidade do outro, mais non hai ningún can entre os dous que corra de un a outro. SMS. Sabe o que quere dicir?
X: Mmmm. Mensaxe curto.
JLG: Non. Quere dicir: Save My Soul.
X: Vostede dixo algunha vez: “Eu son un xenio!”
JLG: Non, nunca …
X: Cando se é tan diferente dos outros, falabamos da mesma opinión, vostede ten unha marca de fábrica tan particular, cando se é tan diferente algunhas veces dise: “Eu son un xenio”. Non, si?
JLG: Non, diría… eu son o que se denomina na ciencia un autista de alto nivel. Mais eu prefiro dicir un autista das cune.., das cun…, dunha cuneta. Así é. [Aquí JLG xoga coa fonética de “haut niveau” e “caniveau”].
X: Cando vostede morra, o máis tarde posible, haberá …
JLG: Non, non necesariamente o máis tarde posible. Non.
X: Bon, vostede non ten présa.
JLG: Mmmm. Non estou ansioso de… de continuar á forza. Se enfermo, non teño ningunha gana de que me paseen nunha carretilla ou nunha… Non, de ningunha maneira.
X: Vostede vive nun país, Suíza, onde o suicidio asistido gañou moito terreo. Podería vostede recorrer a iso?
JLG: Si. Se… de momento é aínda moi difícil. Recentemente Europa condenou a Suíza en relación cunha muller que non tiña nada pero quería desaparecer. E os médicos dixeron: non, é necesario que vostede sufra de algo. Mentres que as normas europeas autorizan iso. Eu comento con frecuencia co meu médico, meu avogado: se chego a pedirvos barbitur…, non sei como se chama, ou morfina ou algo así… daríanmo? Non tiven, aínda, unha resposta fa…
X: Que lle di o médico?
JLG: …favorable.
X: Hehehe.
JLG: Hehehe.
X: Aos que non lles gusta, din: Godard burlase de nós. Despois de… cantos decenios? Bastantes? Divírtelle, gústalle, amólalle?
JLG: Si, a min gústanme as refregas, ou o que se chamaba antes a… a disputa. Cando estaba nos scouts en Nyon o meu alcume era, como se di? meu tótem ou non sei que, era “pardal pelexón”. Si, está moi ben. Si.
X: Contradicir sempre. Creo que era Valéry que dicía “pensar contra”.
JLG: Así é, pensar contra. Contradición. Unha dicción contra. Outra dicción.
X: Súa muller Anne-Marie dicía que na súa tumba habería que poñer: Ao contrario.
JLG: Ao contrario, si.
X: Grazas Jean-Luc Godard.
JLG: Grazas a vostede.

Lettre filmée de Jean-Luc GODARD à Gilles JACOB et Thierry FREMAUXA

Jean-Luc Godard Explains Why He Skipped Cannes

A outra entrevista

Tal día coma hoxe, 15 de maio…

Maio 15, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • nacía en 1567 en Cremona o compositor Claudio Giovanni Antonio Monteverdi.
  • nacía en 1925 o compositor Andrei Eshpai.

Tal día coma hoxe, 20 de abril…

Abril 20, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • nacía en 1881 o compositor Nikolái Yakovlevich Miaskovsky.

Tal día coma hoxe, 18 de abril…

Abril 18, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • nacía en 1907 o compositor Miklós Rózsa, conhecido especialmente pola súa música para cine.




Gabriel García Márquez (06/03/1927 – 17/04/2014)

Abril 18, 2014

Na morte do escritor colombiano, que herdeiro literario de William Faulkner construíu o realismo máxico como autor de obras mestras entre as que destacan Cien años de soledad, Crónica de una muerte anunciada ou El amor en los tiempos del cólera.

Tal día coma hoxe, 9 de abril…

Abril 9, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • nacía en 1906 en Budapest o compositor e director de orquestra Antal Doráti.

Tal día coma hoxe, 6 de abril…

Abril 6, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • nacía en Tomsk (Siberia) en 1929 o compositor Edison Denisov.
  • morría en 1829 o matemático noruego Niels Henrik Abel.
  • a Convención Nacional decretaba en 1793 a creación do Comité de Salvación Pública.


Niels Henrik Abel en 1826.

JLG : entre-Vistando a GODARD

Marzo 27, 2014

Lou Reed (02/03/1942 – 27/10/2013)

Outubro 27, 2013

72-velvet_underground

Homenaxe a Barbara Buchholz

Outubro 12, 2013

Hoxe decateime, con bastante atraso, do falecemento por un cancro de Barbara Buchholz, compositora e intérprete de theremin, o día 4 de abril de 2012.

Sempre gardarei un entrañable recordo de estar nun espectáculo seu cun fondo visual preparado pola artista rusa Olga Kumeger, no festival Músicas de Europa- Castillo de Ainsa, en agosto de 2004, do cal espero dixitalizar algún día a gravación que fixen e que conservo en formato VHS.

Polo de agora, a modo de homenaxe, déixovos co seguinte vídeo:

O mundo pode ser frío, pero inda existen sentimentos. ¿Que sería a vida sen eles?

Outubro 5, 2013

“O mundo pode ser frío, pero inda existen sentimentos. ¿Que sería a vida sen eles?” Extraida do filme Bian Lian (1996) de Wu Tianming.

Precisamente, quizais son os sentimentos os que fan que o mundo non sexa frío. Mais está claro que a vida sen eles non sería vida. A natureza é ante todo un conxunto de emocións que se interrelacionan umhas con outras. Isto transmitiuno moi ben Wagner mediante algumhas palabras de Siegfried ao longo dos dous primeiros actos da ópera homónima. E tamén Einojuhani Rautavaara a través dumha descrición máis explícita e suxerente no seu concerto Cantus arcticus Op. 61.

Dende o momento en que todo vale só queda a mediocridade

Abril 11, 2013

Este tema aparece implicitamente (ás veces de maneira bastante explícita) tratado no libro de Jordi Llovet Adéu a la Universitat, xa comentado neste blogue.

A pantalha de televisión simboliza isto da forma máis transparente. Os blogues, as redes sociais ou a Wikipedia e as múltiples versións desta, arquivos cheos de información non sancionada (a Wikipedia non é nin a clásica Larousse nin a Enciclopedia Británica, para entendernos, non da ao lector seguridade ningunha acerca da veracidade do seu contido). A mediocridade da que estou a falar non é só cultural, senón que tamén invade o terreo político (-social) e o vital (-individual): a falsa política, a corrupción, a institucionalización do deporte, as baixas paixóns da xente (o telelixo, a prensa sensacionalista; nada que ver co significado habitual desa expresión), a falta de ética comunicativa (e.g. interpretación interesada da Historia e manipulación en xeral), a burocracia, etc. Que grande parte de Internet estea copiado da Wikipedia non é boa sinal. Se amais, un libro de ensaio a cita como referencia para informarse acerca dun tema, entón perdémo-la confianza nunha transmisión segura do saber. Que o presidente da sección espanhola da International Dostoievsky Society, un tal Jordi Morillas, nun artigo no que critica a carencia de rigor filolóxico duns trabalhos, afirme que os ilustrados franceses son “os verdadeiros verdugos da filosofía na idade moderna e contemporánea” e inda máis, que os seus principios “son os mesmos que constituiron a base ideolóxica de Auschwitz” descualifícao como pretendido intelectual e mostra a mediocridade de xente en cargos aos que se lhes suponhen uns conhecementos mínimos previos e unha responsabilidade cultural -id est, as cualidades do humanismo- que o exemplo anterior proba que ás veces locen pola súa ausencia.

A mediocridade apostamos que triunfa grazas ao éxito global do xudeo-cristianismo, xa que cremos atopa-las súas bases nos textos bíblicos, na senda aberta por Nietzsche. Mais tamén, a mediocridade pódese entender como unha manifestación da infinita (que diría Einstein) estupidez humana, tema, este, sobre o que a abundancia da bibliografía faino inabarcábel, pero podemos recomendar os libros de Oliviero Ponte di Pino e Carlo Maria Cipolla sobre o asunto en cuestión. Atopo na rede, mentres redacto isto, outro libro que parece que valería a pena consultar, un panfleto contra a estupidez contemporánea.

pantalla_global-567x359

Esta, a súa vez, é unha das conclusións que se podía extraer da soberbia exposición Pantalla Global coproducida polo CCCB (Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona) e baseada no libro de Gilles Lipovetsky e Jean Serroy.

No extremo oposto, o que a TV debería ser: a visión de Rossellini e Godard entre doutros, http://www.zinema.com/textos/requiemp.htm.

Cartridge Music, de John Cage, en Barcelona

Outubro 12, 2012

Con motivo das conmemoracións polos 100 anos do nacemento do compositor estadounidense John Cage, onte foi interpretada (por vez 1ª en todo o Estado espanhol) a peza Cartridge Music, no espazo Arts Santa Mònica, situado ao final do famoso paseo d’As Ramblas de Barcelona. Ideada en 1960, o seu nome fai referencia aos cartuchos que sostinhan as agullas nos gramófonos daquela época, e nos que nesta obra se insiren obxectos diversos dos que xorde o son.

O taboleiro no que foi interpretada ‘Cartridge Music’. Fotografía de Albert Murillo.

Catro follas transparentes, sobre as que hai debuxados puntos ou linhas e que hai que sobrepór sobre unha serie de follas opacas nas que están representadas figuras irregulares, marcan indicacións temporais e de organización aos intérpretes, pero estes tenhen umha certa liberdade pra decidir os sons que tocan. Amais as follas colócanse umhas sobre outras de forma aleatoria -a elección do músico- sempre baixo unhas instrucións (e.g.: ten que haber polo menos 3 interseccións entre os puntos e a linha descontinua). Por iso, neste caso máis que nunca os intérpretes son creadores ao tempo e por tanto artistas no sentido máis estrito do concepto.


Os artistas foron Alfredo Costa Monteiro, Ferran Fages, Juan Matos Capote, Lali Barrière, e Nuno Rebelo.

Lali Barrière e outros dos artistas interpretando ‘Cartridge Music’. Fotografía de Mila Rodríguez.


Finalmente deixo o programa desta e outras actividades, no que atoparedes máis información:PROGRAMA-JOHN CAGE-Sons en llibertat-CAT

Día tras día. 19-Vendémiaire, ano CCXXI, Tournesol

Outubro 10, 2012

Tiresia: […] Ti sei mai chiesto, Edipo, perché gli infelici invecchiandosi accecano? (Tirésias: […] Preguntácheste algumha vez, Edipo, por que o infeliz ao envelhecer volve cego?)

I ciechi, Dialoghi con Leucò, Cesare Pavese

Como a evidente tradución que a intuición nos indica, a planta chamada en francés tournesol é o xirasol, nome de orixe italiano que significa “que xira co sol”. O seu nome científico é Helianthus annuus. Non lle adicarei máis espazo xa que é bastante afamada.

Roberto Rossellini, o cineasta máis importante do neorrealismo italiano, racionalista que defendía a utilidade do cine como aparato educador. Neste aspecto, cría que da Nouvelle Vague, grupo de realizadores franceses que o tinha como un dos seus maiores inspiradores, o único que non o traicionara foi Godard. Decía dos Fellini, Antonioni, Pasolini, Bergman, etc. que, inda que tinhan calidade estética, facían cine do lamento e, por tanto, que non servía. Amais de Godard, penso que outros cineastas que farían ese tipo de cine educador poderían ser Agnès Varda (e.g.: Agnès de ci de là Varda), Werner Herzog (e.g.: Cave of Forgotten Dreams) ou Alexander Kluge (e.g.: Nachrichten aus der ideologischen Antike – Marx/Eisenstein/Das Kapital). Así, quizais este cine continúa na linha do último filme do realizador italiano, feito sobre a apertura do Centre Pompidou.

Estou comezando a ler a serie de breves diálogos escrita polo poeta italiano Cesare Pavese e titulada Diálogos con Leucó [Tusquets, esp.] (libro que conhecín grazas ao texto de Italo Calvino que aparece aquí). En realidade só levo lidos os tres primeiros, A nube, A quimera e Os cegos, mais as primeiras impresións son extraordinarias. Cada enunciado provoca un tremor na mente e unha erupción de pensamentos entorno a todo o que pode querer dicir. Por outra banda, posúe a fascinación máxica do estremecedor, do misterioso dalgúns lugares da natureza envoltos en néboa, ou dos rituais antigos -uns lexendarios, outros reais-, como algúns dos relatos de Lovecraft.

Else Lasker-Schüler

Outubro 7, 2012

Poetisa xudía xermana pertencente ao movemento expresionista. Nada en Wuppertal -cidade onde se asentou definitivamente a coreógrafa Pina Bausch e o seu grupo de danza-, tivo grande influencia na vida do cineasta Friedrich Wilhelm Murnau. Igual que se fala da sociedade vienesa entorno ao Círculo de Viena (G. Mahler, Alma Mahler, Schönberg, Klimt, Wittgenstein, Freud, etc.) de comezos de século, en perfecto paralelismo percibimos unha “familia expresionista” da que formarían parte Else Lasker-Schüler, F. W. Murnau, os pintores Alfred Kubin, Franz Marc, Ludwig Meidner e Kandinsky, a propia Pina Bausch, Max Reinhardt (punto en común entre Pina e Murnau), Fritz Lang, o actor Emil Jannings, etc.

Circus Caribbean-Orange

Setembro 24, 2012


Fotografía do proxecto desenrolado polo artista Gordon Matta-Clark en Chicago en 1978, ano do seu falecemento. Non vos recorda ao cadro d’Escher “Relatividade”?

A posmodernidade no arte e noutras experiencias do día tras día

Abril 28, 2012

A moitos non lles gusta que se diga que o seguinte é arte:

Traballo 1092, de neón branco e aceiro, “MOTHERS”, Martin Creed

ou as seguintes imaxes da mesma obra

‘An Interpretation of This Title’ Nietzsche, Darwin and the Paradox of Content – Joseph Kosuth, at the Talbot Rice Gallery, The University of Edinburgh (2009)


E xa non falo do polémico Damien Hirst. Fai pouco manifestaba eu a seguinte reflexión: Quizais o que sucede é que xa non nos encontramos ante algo que é puramente arte, senón que serían máis ben exercicios de reflexión (ou ensaios) recreados cun certo anhelo estético, na senda que segue a que xa abriran Platon e Nietzsche cando intentaron que as súas obras filosóficas superaran o estadio do intelectual creando obras literarias, mirando sempre cara a estética, nunha busca da beleza escrita. Neste caso a senda seguida iría en sentido oposto, pero para chegar ó mesmo lugar.

Por outra banda, ninguén se escandaliza de que se lle chame libro a un arquivo cargado nun ebook, ou ó mesmo ebook. O primeiro o entendo, se consideramos que un libro é a obra en abstracto e que por tanto non podemos asociar ó formato no que vai escrita. En termos aristotélicos, é a idea mais non a forma o que importa. Pero o que non podo crer é a banalización do termo cando alguén di que está lendo un libro e está cun aparato deses nas mans. Acaso diría alguén que un cómic é un libro? E sen embargo tamén é unha creación literaria. Amais, non creo que os lectores de ebooks sexan os mesmos que eran/son maiores lectores de libros.

Discútese ultimamente que é cultura debido ó derradeiro libro de Vargas Llosa. Parece ser (non o lín) que este bota as culpas a filósofos coma Foucault, Deleuze e Derrida. Non creo que isto debera ser así. A vulgarización das ideas non a fan os filósofos senón a sociedade, en tanto que sociedade de consumo, mercados e cunha escasa capacidade de valoración estética-ética. El fala da desaparición da cultura. Non creo que sexa así, inda que si estou dacordo ca visión que tenhen algúns intelectuais cunha certa decadencia das humanidades, o que xa ven de lonxe, e con ese punto crítico que hai que aportar, xa que non hai autocrítica por parte dos outros, respecto a Internet e os mundos que din 2.0 e 3.0 etc.