Posts Tagged ‘Cine’

Tal día coma hoxe, 14 de xunho…

Xuño 14, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • morría en 1994 o compositor Henry Mancini.
Advertisements

Acerca de Le Mépris (1963, Jean-Luc Godard)

Maio 24, 2014

Dúas presentacións moi valiosas feitas na Filmoteca de Catalunya

JLGodard di(t) “A-3Dieu”

Maio 19, 2014

ADIEU AU LANGAGE
(AH DIEUX OH LANGAGE)

A rodaxe
J-L GODARD 3D

O trailer

O resumo
Adieu au langage - rèsumé - Jean-Luc Godard
o asunto é simple
umha mulher casada e um home solteiro encóntranse
ámanse, dispútanse, os golpes choven
un can erra entre a cidade e o campo
as estacións pasan
o home e a mulher reencóntranse
o can atópase (a si mesmo) entre eles
o outro está no un
o un está no outro
e son as tres persoas
o antigo marido fai escachar todo
un segundo filme comeza
o mesmo que o primeiro
e inda non
da especie humana un pasa á metáfora
isto rematará polos ladridos
e os gritos de bebé
Jean-Luc Godard

A opinión
Puxen un 10 a Adieu au langage de Godard no Poll de críticos. Hai obras que están máis alá dos nosos xogos.” (“He possat un 10 a a Adieu au langage de Godard en el Poll de crítics. Hi ha obres que estan més enllà dels nostres jocs.“, Angel Quintana)
O título di ‘Adieu’, mais Jean-Luc Godard di ola cunha estimulante e xoguetona meditación sobre o estado do mundo e as posibilidades da imaxe.” (“The title says ‘Goodbye,’ but Jean-Luc Godard says hello with a stimulating and playful meditation on the state of the world and the possibilities of the image.“, Scott Foundas)
O tempo non pasa por el. Godard atravesa o tempo.” (“[…] el tiempo no pasa por él. Godard atraviesa el tiempo.“, Carlos F. Heredero)

A parodia do trailer

L’adieu au Festival de Cannes de Jean-Luc Godard

A entrevista

Vídeo-fonte da RTS.ch

A tradución
Feita por Aguinaldo Fructuoso para o blogue Acto de primavera
Xornalista: Jean-Luc Godard, bo día.
Jean-Luc Godard: Bo día.
X: En Cannes moitos comentan: Jean-Luc, ven! Que o que contesta?
JLG: Mais… non. Non, porque xa fun.
X: Se veñen buscalo aquí, aquí á porta, chegan en coche…
JLG: Non, espero que non… hehe.
X: Hehe. E eu trato de convencelo…
JLG: Non…
X: Que é o que fai falla para convencelo?
JLG: Mais, nada. Nada. Non hai máis que mirar o filme e…, dicir que se lle parece que está ben, pois… dicir que lle parece que está ben. E iso é todo.
X: A Palma, se lla traen aquí, aceptaraa de todos os xeitos.
JLG: Mmmm. Por espírito de contradición gustaríame máis que non haxa ningún premio. Que non se vexan obrigados a conceder un premio menor, “polo conxunto da súa carreira” ou cousas así, que hoxe considero despectivo. Mais, é…
X: Un premio polo conxunto da súa carreira, alí [sinala coa man] na cociña.
JLG: Mais xa mos deron. Cinco ou seis. Xa me deron cinco ou seis. Concedéronme incluso un Oscar, e cando o meu asesor fiscal mirouno díxome: Poderías regalarmo? Pois claro, díxenlle. Hehehe.
X: Hehehe.
JLG: Pois claro.
X: Quere decir que a Palma podería tamén regalala.
JLG: Pois claro. Penso que noutras épocas, hai trinta ou corenta anos, agardaba gañar a Palma, e ser…
X: Gustaríalle gañar a Palma daquela?
JLG: Naquela época si, porque ser… mais teríame prexudicado, seguro, e estou contento de evitar ese prexuízo hoxe.
X: Vostede ten orixes burgueses, como recordaba hai un intre, en calquera caso maternos: familia nobre de banqueiros, protestantes… Afectoulle isto, axudárono as súas orixes?
JLG: [Logo de acender con calma, como pensando ao mesmo tempo, o cigarro] Debo… Si… que había de calquera maneira… Ben, un ámbito estrito… ir á escola os domingos…
X: Unha educación, unha moi boa educación.
JLG: Boa e mala educación, pero había algo que… que eu mesmo, son máis libre hoxe, e que algunhas veces algúns aspectos da xuventude considéroos menos libres do que eu era nesa ausencia de liberdade daquela época.
X: Hai demasiada liberdade hoxe? É iso?
JLG: Mmmm… está neles, están un pouco perdidos. Cando tes un iPhone [sácao do bolso], estás só, e como estás só tes necesidade do outro, mais non hai ningún can entre os dous que corra de un a outro. SMS. Sabe o que quere dicir?
X: Mmmm. Mensaxe curto.
JLG: Non. Quere dicir: Save My Soul.
X: Vostede dixo algunha vez: “Eu son un xenio!”
JLG: Non, nunca …
X: Cando se é tan diferente dos outros, falabamos da mesma opinión, vostede ten unha marca de fábrica tan particular, cando se é tan diferente algunhas veces dise: “Eu son un xenio”. Non, si?
JLG: Non, diría… eu son o que se denomina na ciencia un autista de alto nivel. Mais eu prefiro dicir un autista das cune.., das cun…, dunha cuneta. Así é. [Aquí JLG xoga coa fonética de “haut niveau” e “caniveau”].
X: Cando vostede morra, o máis tarde posible, haberá …
JLG: Non, non necesariamente o máis tarde posible. Non.
X: Bon, vostede non ten présa.
JLG: Mmmm. Non estou ansioso de… de continuar á forza. Se enfermo, non teño ningunha gana de que me paseen nunha carretilla ou nunha… Non, de ningunha maneira.
X: Vostede vive nun país, Suíza, onde o suicidio asistido gañou moito terreo. Podería vostede recorrer a iso?
JLG: Si. Se… de momento é aínda moi difícil. Recentemente Europa condenou a Suíza en relación cunha muller que non tiña nada pero quería desaparecer. E os médicos dixeron: non, é necesario que vostede sufra de algo. Mentres que as normas europeas autorizan iso. Eu comento con frecuencia co meu médico, meu avogado: se chego a pedirvos barbitur…, non sei como se chama, ou morfina ou algo así… daríanmo? Non tiven, aínda, unha resposta fa…
X: Que lle di o médico?
JLG: …favorable.
X: Hehehe.
JLG: Hehehe.
X: Aos que non lles gusta, din: Godard burlase de nós. Despois de… cantos decenios? Bastantes? Divírtelle, gústalle, amólalle?
JLG: Si, a min gústanme as refregas, ou o que se chamaba antes a… a disputa. Cando estaba nos scouts en Nyon o meu alcume era, como se di? meu tótem ou non sei que, era “pardal pelexón”. Si, está moi ben. Si.
X: Contradicir sempre. Creo que era Valéry que dicía “pensar contra”.
JLG: Así é, pensar contra. Contradición. Unha dicción contra. Outra dicción.
X: Súa muller Anne-Marie dicía que na súa tumba habería que poñer: Ao contrario.
JLG: Ao contrario, si.
X: Grazas Jean-Luc Godard.
JLG: Grazas a vostede.

Lettre filmée de Jean-Luc GODARD à Gilles JACOB et Thierry FREMAUXA

Jean-Luc Godard Explains Why He Skipped Cannes

A outra entrevista

Tal día coma hoxe, 18 de abril…

Abril 18, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • nacía en 1907 o compositor Miklós Rózsa, conhecido especialmente pola súa música para cine.




JLG : entre-Vistando a GODARD

Marzo 27, 2014

Tal día coma hoxe, 5 de marzo…

Marzo 5, 2014

…segundo o calendario gregoriano:

  • nacía en Bologna en 1922 o intelectual, escritor e cineasta Pier Paolo Pasolini.

  • Alain Resnais (03/06/1922-01/03/2014)

    Marzo 2, 2014

    No día da morte deste mestre, un dos máis grandes directores de cine, recordamos un dos comezos máis poéticos pra un filme, Hiroshima Mon Amour, umha das obras máis misteriosas deste arte, L’année dernière à Marienbad, e a incrible mestura entre experimentación digna dun Godard e lixeireza propia dun Rohmer, presente por exemplo na fascinante Smoking/No Smoking; recordamos umha carreira paralela á de Agnès Varda e á da Nouvelle Vague; e recordamos umha delicatessen xa mencionada neste blogue, o seu fabuloso corto Toute la mémoire du monde.

    Alain Resnais

    Joan Fontaine (22/10/1917 – 15/12/2013)

    Decembro 16, 2013

    Outra morte doutra inesquecíbel, unha desconhecida que foi Jane Eyre e máis musa de Hitchcock.
    joan_fontaine-Jane Eyre

    O mundo pode ser frío, pero inda existen sentimentos. ¿Que sería a vida sen eles?

    Outubro 5, 2013

    “O mundo pode ser frío, pero inda existen sentimentos. ¿Que sería a vida sen eles?” Extraida do filme Bian Lian (1996) de Wu Tianming.

    Precisamente, quizais son os sentimentos os que fan que o mundo non sexa frío. Mais está claro que a vida sen eles non sería vida. A natureza é ante todo un conxunto de emocións que se interrelacionan umhas con outras. Isto transmitiuno moi ben Wagner mediante algumhas palabras de Siegfried ao longo dos dous primeiros actos da ópera homónima. E tamén Einojuhani Rautavaara a través dumha descrición máis explícita e suxerente no seu concerto Cantus arcticus Op. 61.

    Ingrid Thulin

    Agosto 8, 2013

    StrawberriesThulin

    Liv Ullmann e Bibi Andersson

    Agosto 8, 2013

    Persona - Liv Ullmann
    Liv Ullmann

    Bibi Andersson
    Bibi Andersson

    Persona
    Bibi Andersson e Liv Ullmann en Persona.

    Teorema

    Xuño 13, 2013

    Sensacional filme de Pier Paolo Pasolini, realizado no 1968. Uma das súas melhores obras senom a melhor, a meu modo de ver, da cal se frivoliza ao facerlhe propaganda como cine erótico, o que máis bem parece um chiste malo.

    Numa entrevista aparecida no documental Pasolini l’enragé (Jean-André Fieschi, 1966) pertencente á serie Cinéastes de notre temps, o director esboza o significado da obra. No medio duma familia da clase alta burguesa consistente no matrimonio, um filho, uma filha e uma serventa aparece un mozo que revoluciona as súas costumes, especialmente pola vía do sexo, que fai cum todos eles. Este personaje representa a deus e a súa intromisión cámbialhes as súas vidas. A filha vólvese neurótica, o filho pintor (“coma Bacon”), o pai dona a empresa aos obreiros e vaise vagar ao deserto, a nai, confunde a imaxe do deus real -o mozo- coa do deus convencional católico, mentres que a serventa vólvese santa. A intervención divina nos burgueses produce crises de consciencia, mentres que no subproletariado -a criada- é causa de fenómenos bíblicos tradicionais, milagrosos. (Véxase a partir do minuto 48 no seguinte vídeo)

    A primeira parte do filme, cando aparece e comença a intervemçom a realizaçao divina, mais sobre todo cando se descrebe á familia, é digna dum Visconti, plenamente decadentista, retratándonos uma clase decadente cum costumes amorais, anticipando así Saló o le 120 giornate di Sodoma (1975). Pasolini móstrano-lo seu lado máis realista.
    Por contra, a segunda parte caracterízase pola forte imprenta do surrealismo poético típico do cineasta, máis debedor de Fellini ou de Buñuel.
    Pero observamos uma continuidade ao longo do filme que nos remite de maneira apaixoante a Antonioni, tanto polo contido temático, como polo estético, como polo formal. No temático, coma o cine de tódolos directores citados até aquí (Buñuel, Visconti, Fellini, Antonioni), contem uma grande disecciom crítica á burguesía, duma maneira máis realista que poética, sendo así máis próximo a Antonioni que a Fellini. No estético, está presente a cultura Pop, que tan ben explotaron Antonioni (Blow Up, 1966) ou Godard. Inda que non só os aspectos Pop recórdannos a Antonioni, senón que toda a fotografía do filme tem um aire moi antoniniano (Il deserto rosso, 1964). De modo idéntico, cremos que a influenza de Godard está presente na cena (mise-en-scène) do filme. E, asímesmo, a forma entre episódica e narrativa da obra remítenos a estes autores, tanto a Antonioni coma a Godard, e até a Fellini.
    Comcluíndo, este filme o podería ter feito Antonioni, inda que o resultado tería sido máis lento. E non nos atopamos diante dun filme rápido, pois ten un bo ritmo, tal coma o devir do relato.

    A remisión a eses realizadores non só chega polo contido en abstracto, senón que o concreto tamén tem o mesmo efecto. As presenzas de Rimbaud, de Tolstoi, de Mozart, e a pintura do filho entre outras cousas reproducen un certo estrato cultural común aos cineastas ditos.

    O peor da película, do mesmo modo que das outras obras de Pasolini e en xeral do cine italiano é a dobraxe presente na versión orixinal, a cal desvirtúa a perfección formal que podería ter conseguido polo demais.

    Por último, outro ponte cum Godard é a actriz Anne Wiazemsky, a cal cremos que posúe uma estranha beleza.

    theoreme-anne-wiazemsky

    Anna Magnani

    Maio 20, 2013

    Calquera homenaxe é pouca a esta actriz marabilhosa que fixo papeis tan extraordinarios como a protagonista de Roma, città aperta ou Mamma Roma. Unha soa interpretación súa vale máis ca mil feitas por case calquera outra actriz por moito éxito que esta tivera. A elección da foto foi un pouco aleatoria dada a súa dificultade; moitas outras valerían e até se farían necesarias pra mostrala en todo o seu esplendor.

    anna-magnani

    O mundo é un escenario, pero a obra está mal repartida

    Abril 13, 2013

    Afirmación de Oscar Wilde cuxo orixinal, “The world is a stage, but the play is badly cast”, aparece no capítulo 1 de Lord Arthur Savile’s Crime (O Crime de Lord Arthur Savile).

    Dende o comezo lévanos a pensar sobre a liberdade do Home na sociedade e no mundo. Podemos decatarnos de que a miúdo temos asignado un rol na sociedade, o cal desenvolvemos de maneira inconsciente. A especie humana, de algún modo, é a do homo religiosus, e cada un dos seus individuos móvese seguindo unha serie de rituais segundo o que sente, o que pensa e o que leva vivido. Estes rituais son as costumes ou hábitos comúns a tódolos animais, só que desenvolvidos conscientemente, igual que a interpretación dunha obra. Estes comportamentos animais estudados por Darwin foron analizados no caso humano por un darwinista previo ao biólogo, Schopenhauer, e por un discípulo deste e tamén darwinista -este si, posterior-, Nietzsche. Ambos atoparon a fonte dos hábitos na idea que chamaron Vontade. Creo pensar ben que tamén se lhe pode dar o nome dunha ópera de Verdi, La forza del destino. É o guión da obra, que arrastra aos seus personaxes cara os seus actos de maneira inexorábel, que vemos proxectado en paralelo na fatalidade arrolhadora nos filmes de Fritz Lang.

    harakiri

    En canto á segunda afirmación da frase, ben conhecida é a fina ironía do autor irlandés e tamén a súa crítica á hipocrisía imperante na sociedade vitoriana e a súa moral burguesa. Na entrada anterior do blogue xa falaba da mediocridade, tema que englobaría iso, polo que xa non tenho máis nada que dicir.

     

    Dende o momento en que todo vale só queda a mediocridade

    Abril 11, 2013

    Este tema aparece implicitamente (ás veces de maneira bastante explícita) tratado no libro de Jordi Llovet Adéu a la Universitat, xa comentado neste blogue.

    A pantalha de televisión simboliza isto da forma máis transparente. Os blogues, as redes sociais ou a Wikipedia e as múltiples versións desta, arquivos cheos de información non sancionada (a Wikipedia non é nin a clásica Larousse nin a Enciclopedia Británica, para entendernos, non da ao lector seguridade ningunha acerca da veracidade do seu contido). A mediocridade da que estou a falar non é só cultural, senón que tamén invade o terreo político (-social) e o vital (-individual): a falsa política, a corrupción, a institucionalización do deporte, as baixas paixóns da xente (o telelixo, a prensa sensacionalista; nada que ver co significado habitual desa expresión), a falta de ética comunicativa (e.g. interpretación interesada da Historia e manipulación en xeral), a burocracia, etc. Que grande parte de Internet estea copiado da Wikipedia non é boa sinal. Se amais, un libro de ensaio a cita como referencia para informarse acerca dun tema, entón perdémo-la confianza nunha transmisión segura do saber. Que o presidente da sección espanhola da International Dostoievsky Society, un tal Jordi Morillas, nun artigo no que critica a carencia de rigor filolóxico duns trabalhos, afirme que os ilustrados franceses son “os verdadeiros verdugos da filosofía na idade moderna e contemporánea” e inda máis, que os seus principios “son os mesmos que constituiron a base ideolóxica de Auschwitz” descualifícao como pretendido intelectual e mostra a mediocridade de xente en cargos aos que se lhes suponhen uns conhecementos mínimos previos e unha responsabilidade cultural -id est, as cualidades do humanismo- que o exemplo anterior proba que ás veces locen pola súa ausencia.

    A mediocridade apostamos que triunfa grazas ao éxito global do xudeo-cristianismo, xa que cremos atopa-las súas bases nos textos bíblicos, na senda aberta por Nietzsche. Mais tamén, a mediocridade pódese entender como unha manifestación da infinita (que diría Einstein) estupidez humana, tema, este, sobre o que a abundancia da bibliografía faino inabarcábel, pero podemos recomendar os libros de Oliviero Ponte di Pino e Carlo Maria Cipolla sobre o asunto en cuestión. Atopo na rede, mentres redacto isto, outro libro que parece que valería a pena consultar, un panfleto contra a estupidez contemporánea.

    pantalla_global-567x359

    Esta, a súa vez, é unha das conclusións que se podía extraer da soberbia exposición Pantalla Global coproducida polo CCCB (Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona) e baseada no libro de Gilles Lipovetsky e Jean Serroy.

    No extremo oposto, o que a TV debería ser: a visión de Rossellini e Godard entre doutros, http://www.zinema.com/textos/requiemp.htm.

    Na morte de Margaret Thatcher

    Abril 11, 2013

    As palabras do cineasta Ken Loach, un dos máximos exponhentes do cine social de protesta británico, aparecidas en The Guardian:

    “Margaret Thatcher was the most divisive and destructive Prime Minister of modern times.

    Mass unemployment, factory closures, communities destroyed — this is her legacy. She was a fighter and her enemy was the British working class. Her victories were aided by the politically corrupt leaders of the Labour Party and of many Trades Unions. It is because of policies begun by her that we are in this mess today.

    Other prime ministers have followed her path, notably Tony Blair. She was the organ grinder, he was the monkey.

    Remember she called Mandela a terrorist and took tea with the torturer and murderer Pinochet.

    How should we honour her? Let’s privatise her funeral. Put it out to competitive tender and accept the cheapest bid. It’s what she’d have wanted.”

    Yûzô Kawashima ou a comedia occidental integrada no cine xaponés

    Marzo 30, 2013

    A obra de Kawashima inscríbese na tradición cinematográfica dos clásicos nipóns, pois, realizada na época dos grandes trabalhos de Kurosawa e Mizoguchi, a pesares da diverxencia temática, o transfondo do estilo persoal ten unha importante base común asociada á cultura do país do sol nacente. Pero non queremos concentrarnos nas similitudes, nin nas diferencias temáticas cos clásicos do cine xaponés -xa que estas últimas dependen moito dos filmes, como comprenderemos-, senón en que este director transcendeu o cine xaponés tradicional integrando harmonicamente a comedia occidental nel, creando un novo cine nipón cómico (os autores clásicos tampouco desprezaban os gags), que, inda así, non se fai raro (comparando coa tradición cinematográfica xaponesa), se ben faise estranhamente próximo. Sintetizando, podemos dicir do cine deste director que é puro cine nipón co estilo máis depurado da tradición da comedia occidental. (more…)

    Día tras día. 7-Germinal, ano CCXXI, Bouleau

    Marzo 27, 2013

    Hoxe é o día dos bidueiros, que son as diferentes especies de plantas -xeralmente árbores- do xénero Betula, pertencentes á familia Betulaceae. A orixe etimolóxica destes termos é o propio betula, palabra do latín que, a súa vez, provén do céltico betu.

    Unha reflexión sobre JLG, id est, Godard. Jean-Luc é ese director os filmes do cal son todos-cada un deles, considerados, o máis claro, o máis fermoso, o máis misterioso, o máis estranho, o máis rompedor, o máis romántico.

    Do Romanticismo no cine, de Nietzsche e doutros

    Febreiro 3, 2013

    Calipso: […] Devi rompere una volta il destino, devi uscire di strada, e lasciarti affondare nel tempo …
    Odisseo: Non sono immortale.
    Calipso: Lo sarai, se mi ascolti. Che cos’è vita eterna se non questo accettare l’istante che viene e l’istante che va? L’ebbrezza, il piacere, la morte non hanno altro scopo. Cos’è stato finora il tuo errare inquieto?

    (Calipso: […] Debes romper umha vez o destino, debes saír do caminho, e deixarte afundir no tempo …
    Odiseo: Non son inmortal.
    Calipso: O serás, se me escoitas. Que é a vida eterna senón este aceptar o instante que ven e o instante que vai? A ebriedade, o pracer, a morte non tenhen outro propósito. Que foi até agora o teu errar inquedo?)

    L’isola, Dialoghi con Leucò, Cesare Pavese

    Inda que o Romanticismo é un movemento estético de comezos do século XIX que ten a súa orixe filosófica en Rousseau, na arte que o precedía no século XVIII -autoproclamada de inspiración clásica- xa podíamos reconhecer certos aires. Por exemplo na música neoclásica, dende algún filho de J. S. Bach coma K. P. E. Bach até Beethoven pasando por Haydn e Mozart as creacións pertencentes ao Sturm und Drung xa nos removen a ánima como o farán posteriormente as obras plenamente románticas de Schubert ou Schumann. E se en música falamos de Beethoven, en literatura temos a Goethe, e en lugar de Schubert e Schumann a Hölderlin e Novalis. Mais este movemento, que en música tivo un longo desenvolvemento en distintas formas (Brahms, Wagner, nacionalistas), tamén tivo consecuencias que xurdiron ben coma continuacións ou ben coma reaccións. Pois, por notar algúns nomes concretos, en filosofía Nietzsche foi un postromántico, en música o foi Mahler, en literatura dende Baudelaire e os demais simbolistas até esteticistas e decadentistas coma Oscar Wilde, Joris Karl Huysmans, Gabrielle d’Annunzio, Walter Pater e outros coma Walt Whitman, pasando polos parnasianos, e en pintura, relacionados cos esteticistas foron os prerrafaelitas. No fondo as vangardas do século XX son tamén unha reacción ao Romanticismo que representa o tradicional. (more…)

    Arredor de Cidadán Kane

    Xaneiro 16, 2013

    Ben sabemos que o MacGuffin do filme Cidadán Kane (Citizen Kane), a excusa pra conta-la vida de Charles Foster Kane, é acha-lo significado do último que dixo antes de morrer, “Rosebud”. Tamén conhece todo aquel que vira o filme, que tal obxectivo non é acadado, inda que nos sexa mostrado aos que visionamos esta obre mestra do cine.

    O que penso eu é que se o periodista tivese atopado-lo significado de “Rosebud”, daríase de conta de que este termo non é máis que (un símbolo de) ese pasado ao que por un capricho ou outro da fortuna non é posíbel regresar. Isto é tanto máis así canto a desesperación provocada pola soidade só atopa un refuxio no pasado.
    Nos momentos en que Kane decátase de que non é querido sofre e síntese só, só dende que a fatalidade quixo que o arrebatasen do seu fogar. E sofre porque o único que quere é amor e non o ten. De tal maneira, inda que aparentemente o ten todo e iso é o que todos pensan, non ten nada porque non ten amor, que o é todo pra el dende que lho roubaron a cambio da súa vida na infancia. E esa nada é un baleiro, tal coma a soidade, e coma os grandes espazos de Xanadu.
    Claro que a fatalidade está a miúdo dentro dun mesmo (e.g. no seu carácter), tal como pode comprobarse na obra de Fritz Lang.

    Remato co comezo do poema máis recordado dos Carmina Burana. “O Fortuna / velut luna …”