Posts Tagged ‘Godard’

Acerca de Le Mépris (1963, Jean-Luc Godard)

Maio 24, 2014

Dúas presentacións moi valiosas feitas na Filmoteca de Catalunya

JLGodard di(t) “A-3Dieu”

Maio 19, 2014

ADIEU AU LANGAGE
(AH DIEUX OH LANGAGE)

A rodaxe
J-L GODARD 3D

O trailer

O resumo
Adieu au langage - rèsumé - Jean-Luc Godard
o asunto é simple
umha mulher casada e um home solteiro encóntranse
ámanse, dispútanse, os golpes choven
un can erra entre a cidade e o campo
as estacións pasan
o home e a mulher reencóntranse
o can atópase (a si mesmo) entre eles
o outro está no un
o un está no outro
e son as tres persoas
o antigo marido fai escachar todo
un segundo filme comeza
o mesmo que o primeiro
e inda non
da especie humana un pasa á metáfora
isto rematará polos ladridos
e os gritos de bebé
Jean-Luc Godard

A opinión
Puxen un 10 a Adieu au langage de Godard no Poll de críticos. Hai obras que están máis alá dos nosos xogos.” (“He possat un 10 a a Adieu au langage de Godard en el Poll de crítics. Hi ha obres que estan més enllà dels nostres jocs.“, Angel Quintana)
O título di ‘Adieu’, mais Jean-Luc Godard di ola cunha estimulante e xoguetona meditación sobre o estado do mundo e as posibilidades da imaxe.” (“The title says ‘Goodbye,’ but Jean-Luc Godard says hello with a stimulating and playful meditation on the state of the world and the possibilities of the image.“, Scott Foundas)
O tempo non pasa por el. Godard atravesa o tempo.” (“[…] el tiempo no pasa por él. Godard atraviesa el tiempo.“, Carlos F. Heredero)

A parodia do trailer

L’adieu au Festival de Cannes de Jean-Luc Godard

A entrevista

Vídeo-fonte da RTS.ch

A tradución
Feita por Aguinaldo Fructuoso para o blogue Acto de primavera
Xornalista: Jean-Luc Godard, bo día.
Jean-Luc Godard: Bo día.
X: En Cannes moitos comentan: Jean-Luc, ven! Que o que contesta?
JLG: Mais… non. Non, porque xa fun.
X: Se veñen buscalo aquí, aquí á porta, chegan en coche…
JLG: Non, espero que non… hehe.
X: Hehe. E eu trato de convencelo…
JLG: Non…
X: Que é o que fai falla para convencelo?
JLG: Mais, nada. Nada. Non hai máis que mirar o filme e…, dicir que se lle parece que está ben, pois… dicir que lle parece que está ben. E iso é todo.
X: A Palma, se lla traen aquí, aceptaraa de todos os xeitos.
JLG: Mmmm. Por espírito de contradición gustaríame máis que non haxa ningún premio. Que non se vexan obrigados a conceder un premio menor, “polo conxunto da súa carreira” ou cousas así, que hoxe considero despectivo. Mais, é…
X: Un premio polo conxunto da súa carreira, alí [sinala coa man] na cociña.
JLG: Mais xa mos deron. Cinco ou seis. Xa me deron cinco ou seis. Concedéronme incluso un Oscar, e cando o meu asesor fiscal mirouno díxome: Poderías regalarmo? Pois claro, díxenlle. Hehehe.
X: Hehehe.
JLG: Pois claro.
X: Quere decir que a Palma podería tamén regalala.
JLG: Pois claro. Penso que noutras épocas, hai trinta ou corenta anos, agardaba gañar a Palma, e ser…
X: Gustaríalle gañar a Palma daquela?
JLG: Naquela época si, porque ser… mais teríame prexudicado, seguro, e estou contento de evitar ese prexuízo hoxe.
X: Vostede ten orixes burgueses, como recordaba hai un intre, en calquera caso maternos: familia nobre de banqueiros, protestantes… Afectoulle isto, axudárono as súas orixes?
JLG: [Logo de acender con calma, como pensando ao mesmo tempo, o cigarro] Debo… Si… que había de calquera maneira… Ben, un ámbito estrito… ir á escola os domingos…
X: Unha educación, unha moi boa educación.
JLG: Boa e mala educación, pero había algo que… que eu mesmo, son máis libre hoxe, e que algunhas veces algúns aspectos da xuventude considéroos menos libres do que eu era nesa ausencia de liberdade daquela época.
X: Hai demasiada liberdade hoxe? É iso?
JLG: Mmmm… está neles, están un pouco perdidos. Cando tes un iPhone [sácao do bolso], estás só, e como estás só tes necesidade do outro, mais non hai ningún can entre os dous que corra de un a outro. SMS. Sabe o que quere dicir?
X: Mmmm. Mensaxe curto.
JLG: Non. Quere dicir: Save My Soul.
X: Vostede dixo algunha vez: “Eu son un xenio!”
JLG: Non, nunca …
X: Cando se é tan diferente dos outros, falabamos da mesma opinión, vostede ten unha marca de fábrica tan particular, cando se é tan diferente algunhas veces dise: “Eu son un xenio”. Non, si?
JLG: Non, diría… eu son o que se denomina na ciencia un autista de alto nivel. Mais eu prefiro dicir un autista das cune.., das cun…, dunha cuneta. Así é. [Aquí JLG xoga coa fonética de “haut niveau” e “caniveau”].
X: Cando vostede morra, o máis tarde posible, haberá …
JLG: Non, non necesariamente o máis tarde posible. Non.
X: Bon, vostede non ten présa.
JLG: Mmmm. Non estou ansioso de… de continuar á forza. Se enfermo, non teño ningunha gana de que me paseen nunha carretilla ou nunha… Non, de ningunha maneira.
X: Vostede vive nun país, Suíza, onde o suicidio asistido gañou moito terreo. Podería vostede recorrer a iso?
JLG: Si. Se… de momento é aínda moi difícil. Recentemente Europa condenou a Suíza en relación cunha muller que non tiña nada pero quería desaparecer. E os médicos dixeron: non, é necesario que vostede sufra de algo. Mentres que as normas europeas autorizan iso. Eu comento con frecuencia co meu médico, meu avogado: se chego a pedirvos barbitur…, non sei como se chama, ou morfina ou algo así… daríanmo? Non tiven, aínda, unha resposta fa…
X: Que lle di o médico?
JLG: …favorable.
X: Hehehe.
JLG: Hehehe.
X: Aos que non lles gusta, din: Godard burlase de nós. Despois de… cantos decenios? Bastantes? Divírtelle, gústalle, amólalle?
JLG: Si, a min gústanme as refregas, ou o que se chamaba antes a… a disputa. Cando estaba nos scouts en Nyon o meu alcume era, como se di? meu tótem ou non sei que, era “pardal pelexón”. Si, está moi ben. Si.
X: Contradicir sempre. Creo que era Valéry que dicía “pensar contra”.
JLG: Así é, pensar contra. Contradición. Unha dicción contra. Outra dicción.
X: Súa muller Anne-Marie dicía que na súa tumba habería que poñer: Ao contrario.
JLG: Ao contrario, si.
X: Grazas Jean-Luc Godard.
JLG: Grazas a vostede.

Lettre filmée de Jean-Luc GODARD à Gilles JACOB et Thierry FREMAUXA

Jean-Luc Godard Explains Why He Skipped Cannes

A outra entrevista

JLG : entre-Vistando a GODARD

Marzo 27, 2014

Alain Resnais (03/06/1922-01/03/2014)

Marzo 2, 2014

No día da morte deste mestre, un dos máis grandes directores de cine, recordamos un dos comezos máis poéticos pra un filme, Hiroshima Mon Amour, umha das obras máis misteriosas deste arte, L’année dernière à Marienbad, e a incrible mestura entre experimentación digna dun Godard e lixeireza propia dun Rohmer, presente por exemplo na fascinante Smoking/No Smoking; recordamos umha carreira paralela á de Agnès Varda e á da Nouvelle Vague; e recordamos umha delicatessen xa mencionada neste blogue, o seu fabuloso corto Toute la mémoire du monde.

Alain Resnais

Teorema

Xuño 13, 2013

Sensacional filme de Pier Paolo Pasolini, realizado no 1968. Uma das súas melhores obras senom a melhor, a meu modo de ver, da cal se frivoliza ao facerlhe propaganda como cine erótico, o que máis bem parece um chiste malo.

Numa entrevista aparecida no documental Pasolini l’enragé (Jean-André Fieschi, 1966) pertencente á serie Cinéastes de notre temps, o director esboza o significado da obra. No medio duma familia da clase alta burguesa consistente no matrimonio, um filho, uma filha e uma serventa aparece un mozo que revoluciona as súas costumes, especialmente pola vía do sexo, que fai cum todos eles. Este personaje representa a deus e a súa intromisión cámbialhes as súas vidas. A filha vólvese neurótica, o filho pintor (“coma Bacon”), o pai dona a empresa aos obreiros e vaise vagar ao deserto, a nai, confunde a imaxe do deus real -o mozo- coa do deus convencional católico, mentres que a serventa vólvese santa. A intervención divina nos burgueses produce crises de consciencia, mentres que no subproletariado -a criada- é causa de fenómenos bíblicos tradicionais, milagrosos. (Véxase a partir do minuto 48 no seguinte vídeo)

A primeira parte do filme, cando aparece e comença a intervemçom a realizaçao divina, mais sobre todo cando se descrebe á familia, é digna dum Visconti, plenamente decadentista, retratándonos uma clase decadente cum costumes amorais, anticipando así Saló o le 120 giornate di Sodoma (1975). Pasolini móstrano-lo seu lado máis realista.
Por contra, a segunda parte caracterízase pola forte imprenta do surrealismo poético típico do cineasta, máis debedor de Fellini ou de Buñuel.
Pero observamos uma continuidade ao longo do filme que nos remite de maneira apaixoante a Antonioni, tanto polo contido temático, como polo estético, como polo formal. No temático, coma o cine de tódolos directores citados até aquí (Buñuel, Visconti, Fellini, Antonioni), contem uma grande disecciom crítica á burguesía, duma maneira máis realista que poética, sendo así máis próximo a Antonioni que a Fellini. No estético, está presente a cultura Pop, que tan ben explotaron Antonioni (Blow Up, 1966) ou Godard. Inda que non só os aspectos Pop recórdannos a Antonioni, senón que toda a fotografía do filme tem um aire moi antoniniano (Il deserto rosso, 1964). De modo idéntico, cremos que a influenza de Godard está presente na cena (mise-en-scène) do filme. E, asímesmo, a forma entre episódica e narrativa da obra remítenos a estes autores, tanto a Antonioni coma a Godard, e até a Fellini.
Comcluíndo, este filme o podería ter feito Antonioni, inda que o resultado tería sido máis lento. E non nos atopamos diante dun filme rápido, pois ten un bo ritmo, tal coma o devir do relato.

A remisión a eses realizadores non só chega polo contido en abstracto, senón que o concreto tamén tem o mesmo efecto. As presenzas de Rimbaud, de Tolstoi, de Mozart, e a pintura do filho entre outras cousas reproducen un certo estrato cultural común aos cineastas ditos.

O peor da película, do mesmo modo que das outras obras de Pasolini e en xeral do cine italiano é a dobraxe presente na versión orixinal, a cal desvirtúa a perfección formal que podería ter conseguido polo demais.

Por último, outro ponte cum Godard é a actriz Anne Wiazemsky, a cal cremos que posúe uma estranha beleza.

theoreme-anne-wiazemsky

Dende o momento en que todo vale só queda a mediocridade

Abril 11, 2013

Este tema aparece implicitamente (ás veces de maneira bastante explícita) tratado no libro de Jordi Llovet Adéu a la Universitat, xa comentado neste blogue.

A pantalha de televisión simboliza isto da forma máis transparente. Os blogues, as redes sociais ou a Wikipedia e as múltiples versións desta, arquivos cheos de información non sancionada (a Wikipedia non é nin a clásica Larousse nin a Enciclopedia Británica, para entendernos, non da ao lector seguridade ningunha acerca da veracidade do seu contido). A mediocridade da que estou a falar non é só cultural, senón que tamén invade o terreo político (-social) e o vital (-individual): a falsa política, a corrupción, a institucionalización do deporte, as baixas paixóns da xente (o telelixo, a prensa sensacionalista; nada que ver co significado habitual desa expresión), a falta de ética comunicativa (e.g. interpretación interesada da Historia e manipulación en xeral), a burocracia, etc. Que grande parte de Internet estea copiado da Wikipedia non é boa sinal. Se amais, un libro de ensaio a cita como referencia para informarse acerca dun tema, entón perdémo-la confianza nunha transmisión segura do saber. Que o presidente da sección espanhola da International Dostoievsky Society, un tal Jordi Morillas, nun artigo no que critica a carencia de rigor filolóxico duns trabalhos, afirme que os ilustrados franceses son “os verdadeiros verdugos da filosofía na idade moderna e contemporánea” e inda máis, que os seus principios “son os mesmos que constituiron a base ideolóxica de Auschwitz” descualifícao como pretendido intelectual e mostra a mediocridade de xente en cargos aos que se lhes suponhen uns conhecementos mínimos previos e unha responsabilidade cultural -id est, as cualidades do humanismo- que o exemplo anterior proba que ás veces locen pola súa ausencia.

A mediocridade apostamos que triunfa grazas ao éxito global do xudeo-cristianismo, xa que cremos atopa-las súas bases nos textos bíblicos, na senda aberta por Nietzsche. Mais tamén, a mediocridade pódese entender como unha manifestación da infinita (que diría Einstein) estupidez humana, tema, este, sobre o que a abundancia da bibliografía faino inabarcábel, pero podemos recomendar os libros de Oliviero Ponte di Pino e Carlo Maria Cipolla sobre o asunto en cuestión. Atopo na rede, mentres redacto isto, outro libro que parece que valería a pena consultar, un panfleto contra a estupidez contemporánea.

pantalla_global-567x359

Esta, a súa vez, é unha das conclusións que se podía extraer da soberbia exposición Pantalla Global coproducida polo CCCB (Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona) e baseada no libro de Gilles Lipovetsky e Jean Serroy.

No extremo oposto, o que a TV debería ser: a visión de Rossellini e Godard entre doutros, http://www.zinema.com/textos/requiemp.htm.

Día tras día. 7-Germinal, ano CCXXI, Bouleau

Marzo 27, 2013

Hoxe é o día dos bidueiros, que son as diferentes especies de plantas -xeralmente árbores- do xénero Betula, pertencentes á familia Betulaceae. A orixe etimolóxica destes termos é o propio betula, palabra do latín que, a súa vez, provén do céltico betu.

Unha reflexión sobre JLG, id est, Godard. Jean-Luc é ese director os filmes do cal son todos-cada un deles, considerados, o máis claro, o máis fermoso, o máis misterioso, o máis estranho, o máis rompedor, o máis romántico.

Día tras día. 19-Vendémiaire, ano CCXXI, Tournesol

Outubro 10, 2012

Tiresia: […] Ti sei mai chiesto, Edipo, perché gli infelici invecchiandosi accecano? (Tirésias: […] Preguntácheste algumha vez, Edipo, por que o infeliz ao envelhecer volve cego?)

I ciechi, Dialoghi con Leucò, Cesare Pavese

Como a evidente tradución que a intuición nos indica, a planta chamada en francés tournesol é o xirasol, nome de orixe italiano que significa “que xira co sol”. O seu nome científico é Helianthus annuus. Non lle adicarei máis espazo xa que é bastante afamada.

Roberto Rossellini, o cineasta máis importante do neorrealismo italiano, racionalista que defendía a utilidade do cine como aparato educador. Neste aspecto, cría que da Nouvelle Vague, grupo de realizadores franceses que o tinha como un dos seus maiores inspiradores, o único que non o traicionara foi Godard. Decía dos Fellini, Antonioni, Pasolini, Bergman, etc. que, inda que tinhan calidade estética, facían cine do lamento e, por tanto, que non servía. Amais de Godard, penso que outros cineastas que farían ese tipo de cine educador poderían ser Agnès Varda (e.g.: Agnès de ci de là Varda), Werner Herzog (e.g.: Cave of Forgotten Dreams) ou Alexander Kluge (e.g.: Nachrichten aus der ideologischen Antike – Marx/Eisenstein/Das Kapital). Así, quizais este cine continúa na linha do último filme do realizador italiano, feito sobre a apertura do Centre Pompidou.

Estou comezando a ler a serie de breves diálogos escrita polo poeta italiano Cesare Pavese e titulada Diálogos con Leucó [Tusquets, esp.] (libro que conhecín grazas ao texto de Italo Calvino que aparece aquí). En realidade só levo lidos os tres primeiros, A nube, A quimera e Os cegos, mais as primeiras impresións son extraordinarias. Cada enunciado provoca un tremor na mente e unha erupción de pensamentos entorno a todo o que pode querer dicir. Por outra banda, posúe a fascinación máxica do estremecedor, do misterioso dalgúns lugares da natureza envoltos en néboa, ou dos rituais antigos -uns lexendarios, outros reais-, como algúns dos relatos de Lovecraft.

Buñuel-Bergman-Fellini-Antonioni-Herzog

Outubro 6, 2012

Comentaba en entradas anteriois a disección da ánima humana e, máis xeralmente, de todo o que é e representa o ser humano por Werner Herzog en Cave of Forgotten Dreams. Neste sentido, relacionaba a Herzog con outros cirurxiáns na mesma especialidade coma os escritores Chateaubriand e  Dostoievski. Máis concretamente, noutro texto que non está no blog, e en relación ao filme L’avventura, de Michelangelo Antonioni, afirmei: “se Fellini é o Godard italiano, o mestre do experimental, Antonioni é o director do ser humano, o antropólogo do cine, papel que agora asume tamén Werner Herzog cos seus filmes, tanto de ficción -e.g., Aguirre, der Zorn Gottes– como documentais -e.g., o xa citado-, e tamén co libro (diario?) que escribiu mentres rodaba Fitzcarraldo, Conquista do inútil. Os seus filmes (os de Antonioni), coma os de Herzog, son disquisicións antropolóxicas sobre o ser humano como tal e como todo o que significa, dignas de Kant, Nietzsche e Heidegger, e mostrándono-lo terror ao que é sometido pola mente. Todo aquilo que sentimos, interpretamos e pensamos e o afecto que isto nos produce é o obxecto d’estudo, tal como nas memorias de Chateaubriand ou nas obras de Dostoievski.” Evidentemente, outro cineasta que é obrigado mencionar aquí é Ingmar Bergman, mais o que me interesa comentar polo momento vai noutra dirección …

Comparaba antes Fellini con Godard, pero se quero precisar isto, Fellini está entre Godard e Luis Buñuel. O seu cine é experimental como o do primeiro e provocador (no moral) como o do segundo. Tamén foi cine experimental parte do de Buñuel, así que non hai grande diferencia entre el e o italiano, nembargantes creo que a obra de Fellini ten un grao máis de ruptura no formal, se exceptuamos os filmes surrealistas do cineasta espanhol –Un chien andalou e L’Âge d’Or– e quizais algunha outra peza súa.

Agora mostrarei (modificado, non só transcrito e traducido) algún material sobre Luis Buñuel recollido da obra Vida y opiniones de Luis Buñuel, escrita por Agustín Sánchez Vidal (editada polo Instituto de Estudios Turolenses en 1985).
O realizador aragonés, cando en 1939 redacta a súa autobiografía, percibe 3 hipotéticas rutas: 1) o sistema de Hollywood; 2) as producións chamadas independentes, que lle parecen unha variedade esgotada da anterior; 3) o documental, “que é, en realidade, un sucesor das mencionadas producións independentes” (segundo Buñuel). Dentro dos documentais distingue, a súa vez, 2 tipos: a) os descritivos, “nos cales o material limítase á transcrición  dun fenómeno natural ou social”; e b) “outro, moito menos frecuente, é aquel que, inda sendo descritivo e obxectivo, trata de interpreta-la realidade e pode, por esa razón, apelar ás emocióis artísticas do espectador e expresar amor, tristeza e humor”.
Seguindo este esquema que describe Buñuel creo eu que debemos situar toda a obra de Werner Herzog como o máis representativo deste último punto, tanto dende a ficción como dende a non-ficción, e aí están como exemplos os dous citados arriba.

Inda hai máis. Buñuel escribe: “Gustaríame facer documentais psicolóxicos.” E isto nos leva de novo ao primeiro parágrafo, ao meu comentario sobre o filme de Antonioni, ao propio Antonioni -que son, senón documentais psicolóxicos, os filmes pertencentes a súa triloxía da incomunicación!- e ao mestre do realismo psicolóxico que foi Dostoievski. Tamén, en palabras do cineasta espanhol:
“Psicopatoloxía podería se-lo título doutro documental cuxo guión necesitaría algunha preparación e estudo, así como a colaboración dun especialista en psicoloxía e psiquiatría. Trataríase d’expór a orixe e desenvolvemento de diferentes enfermidades psicopáticas. A vida do enfermo, o seu tratamento, os seus delirios. O espectador podería ver por si mesmo o mundo en que vive un esquizofrénico, ou decatarse de que constiste a interpretación paranoica da realidade.
Aínda que as minhas ideas son inda moi xerais nesta materia, intúo que este tipo de documental, amais do seu grande interese científico, podería desenrolar na escena UN NOVO TIPO DE TERROR ou o seu sinónimo HUMOR e ás veces unha estranha poesía, ausente até agora e produto deses dous sentimentos.”
Tendo isto presente, amais dos achegamentos que puido facer Luis Buñuel a esta forma de facer cine, ocórrenseme dous filmes definitivos dentro do “xénero psicopatolóxico” e que paréceme que satisfán perfectamente a definición anterior: o primeiro (no que pensei) é , de Fellini, onde temos ao evidente enfermo que é o director interpretado por Marcello Mastroianni. Pero logo, e si que volvemos a Bergman, pensei en Persona, outro exemplo claro de todo o exposto anteriormente, o cine antropolóxico de Antonioni e Herzog e o cine psicolóxico e psicopatolóxico de Buñuel e Fellini nunha perfecta simbiose.

Vivre sa vie. A prol das sensacións III, ou a prol das emocións

Setembro 15, 2012

But in a manner not yet understood of the world he [Christ] regarded sin and suffering as being in themselves beautiful holy things and modes of perfection.

De Profundis, Oscar Wilde

LE BONHEUR N’EST PAS GAI (A FELICIDADE NON É ALEGRE)
l’art, la beauté, c’est ça la vie

Vivre sa vie, Jean-Luc Godard

As minhas sensacións, as minhas experiencias, o filme a comentar, os filmes en xeral de Godard, de Truffaut, de Bergman, de Resnais, de Varda, de Rossellini, etc., os textos de Chateaubriand nutren estas linhas. Quere ser este post un comentario ao filme de Jean-Luc Godard “Vivre sa vie“, de 1962, pero entón non poden ser senón un comentario sobre a Vida, pois que é ese filme senón un canto ao Amor e á Vida.
Creo que a través do filme podemos voltar ao par de entradas anteriores da serie “A prol das sensacións”, Contra o falar e Sobre o sentido da vida. En realidade, non atopo unha soa diferenza entre escrever sobre o sentido da vida e sobre este filme de Godard. Recordemos a continuación que esta obra está estruturada en forma similar aos “Cadros dunha exposición” de Modest Mussorgsky, en 12 cadros, inda que sen os paseos entre eles. Pois na fascinante conversación entre Nina e o desconhecido no cadro número 11 fálase do falar, do mentir, da realidade, das relacións entre estes aspectos, co que resulta un interesante comentario á primeira das entradas a prol das sensacións.
Creo tamén que débese conectar esta nova entrada coas dúas última até o momento, que son Tubéreuse e Écrevisse. Sobre a Educación. A esta última porque está directamente relacionada co tema do sentido da vida e co post no que tratei este tema, e á anterior porque comento un texto de Chateaubriand e a minha relación con el. No fondo, podería comentar moitos máis fragmentos cos que me sento terribelmente identificado da obra do nobre francés, e que non son outra cousa que unha análise en profundidade da ánima humana, dos seus sufrimentos e paixóns, especialmente nesa circunstancia tan especial que é a soidade, e que non deixa de tratar unha e outra vez nos seus filmes Godard, como xa temos comentado noutra ocasión. Esas análises da ánima humana como as feitas por Werner Herzog na súa filmografía tanto de ficción como documental, por exemplo no citado na entrada anterior “Cave of Forgotten Dreams“, ou que pouco despois de Chateaubriand fixera na Rusia decimonónica o máis grande cirurxián da psique, Dostoievski.

Reitero, “Vivre sa vie” é un canto ao Amor e á Vida. (more…)

J Godard, L Godard, G Godard

Marzo 31, 2012

http://cinemagodardcinema.wordpress.com/

http://cri-image.univ-paris1.fr/celine/celinegodard.html

http://rayuela-digital.blogspot.com.es/2012/06/jean-luc-godard-film-socialisme.html

http://www.intermedio.net/web/index.html (algúns dos filmes máis importantes de Godard están distribuidos en España por Intermedio, que amais ten editado algún libro do autor; no seu blog tamén hai posts sobre o director francés como este)

Jean-Luc Godard entrevistado por Serge Daney en 1980.

http://www.acuartaparede.com/godard-explicado-os-apaticos/

http://www.acuartaparede.com/a-critica-logra-que-os-filmes-deixen-pegada/

Godardloop: Visual Motifs in the Films of Jean-Luc Godard.

Jean-Luc Godard, sur les droits d’auteurs.

Jean-Luc Godard’s Eric Rohmer tribute – 2010

Film Socialisme

Marzo 19, 2012

Escribía nun post anterior acerca da experimentación no cine, na que entre outras destacan figuras como Fellini e Resnais. Pero tenho que volver a remarcar que Godard é o máis avanzado de todos. Non sei se no caso de que Fellini vivira, lograría uns filmes tan rompedores e innovadores coma os do francés. Dende logo, a experimentación de Resnais ante a que me mostraba sorprendido non é comparábel á de Godard, estrelecente, brillante, constante, sendo este un rompedor con respecto a si mesmo, reinventándose sine die. A súa última obra, Film Socialisme, é unha explosión de inventiva visual e sonora na que se aproveita do montaxe. (more…)

Día tras día. 14-Ventôse, ano CCXX, Vélar. Varios II

Marzo 4, 2012

O “Vélar” ou Erysinum é un xénero de plantas orixinarias do sudoeste de Asia, a rexión Mediterránea, Macaronesia e América do Norte. Pertence á familia das Brassicaceae, igual co xénero Cheiranthus, ó que pertencen os alelíes.

Á mesma familia pertence tamén o xénero Isatis, e en particular a Isatis tinctoria, conhecida tamén como glasto ou herba pastel, planta usada dende antigo para extraer unha tinguidura azul que os celtas usaban supostamente pare facerse tatuaxes. Outra planta conhecida xa na Antigüidade Clásica era o acónito, que pode facer referencia ó xenero de plantas deste nome (Aconitum), ou á máis conhecida do arredor de 250 especias que o conforman, o acónito común (Aconitum napellus) ou mata-lobos. Hai distintas teorías sobre a orixe do nome “acónito”. É unha planta velenosa, xa que contén un potente alcaloide que como todo produto deste tipo tamén foi usado con fins medicinais. Segundo Ovidio (Metamorfoses), foi con isto co que Medea intentou envelenar a Teseo cando este chegou o pazo do seu pai Exeo, no mito grego.

Quería escribir tamén un pouco acerca de quen creo que son os grandes expoñentes historicamente do cine experimental, entendendo por elo unha certa subcorrente da modernidade no cine. Obviamente Jean-Luc Godard, que é o director co que máis me identifico, polo tipo de innovacións que leva a cabo e os obxectivos formais que se fixa. Creo que é o maior exponhente disto xa que, amais de que case sempre experimentou (sempre, nos filmes que eu mirei), tamén teorizou moito. Non pode faltar o meu favorito, Ingmar Bergman, que inda que eu o valoro máis por películas en certo modo máis clásicas, sempre foi un grande innovador, por exemplo co seu filme “Persona”. Por suposto, ten que estar o Godard italiano, Federico Fellini, cun cine no medio da experimentación e a provocación; e o Fellini espanhol, Luis Buñuel con obras mestras coma os dous filmes surrealistas feitos en colaboración con Salvador Dalí. Faltan moitos, como poderían ser Manuel de Oliveira, Raúl Ruíz, e varios cineastas italianos e franceses dos anos 50, e posteriores décadas, pero inda que cineastas innovadores e que se enmarcarían na modernidade cinematográfica, non sei se tanto na experimentación constante do primeiros. Pero quería centrarme nun director que inda que normalmente se inclúe na Nouvelle Vague, non pertence estritamente ó grupo, xa que non era crítico de “Cahiers du cinéma“, pero si que ten principios cinematográficos afíns a este grupo, Alain Resnais. Quizais o maior experimentador xunto con Godard ou tras el. Dende a poesía cinematográfica na que consiste Hiroshima mon amour, sempre fixo experimentos, un tras doutro, coma poden ser L’Année dernière à Marienbad, Smoking/No smoking e tamén Coeurs, que poderíamos dicir que substitúen o ritmo dos filmes de Godard por unha certa beleza e emoción. Penso eu que inda que as súas innovacións son globais e pensadas en tódolos aspectos dos seus filmes, Godard céntrase máis nos aspectos formais e estruturais dos seus filmes, na manipulación na sala de montaxe e nos aspectos técnicos, e Resnais, pensa máis na manipulación na historia en si mesma, no guión e nas interpretacións. (more…)

A Segunda Ilustración Francesa

Xullo 26, 2010

É ben conhecida por todos a (Primeira) Ilustración Francesa, aquela liderada por xente como Voltaire, Montesquieu, Rousseau, Diderot, D’Alembert e outros que levou á Revolución Francesa, ó Despotismo Ilustrado, e a movementos artísticos como o Neoclasicismo e tamén ó Romanticismo (neste caso pola influencia de Rousseau).

Pero penso eu que tamén pódese falar dunha segunda Ilustración Francesa. (more…)